it's never too late

diarree

2011-12-19T01:29:00.000+01:00

Het loopt wat in een soepzooitje. Gewoon allemaal in de warboel.

Ik ben al een paar maanden niet op school geweest, ik heb geen eigen plek om te wonen en relationeel gaat het ook niet helemaal zoals ik zou willen. Gewoon troep en bagger. Gewoon drie belangrijke factors in life gewoon allemaal omvergemaaid. En ik me maar afvragen waarom ik me zo onverkwikkelijk voelde. En ik schrijf niet meer. En ik mis dat. En ik stel mensen teleur omdat ik niks laat horen. Wat een schijt, poep, diarree allemaal. Al een aantal maanden zit ik heel erg slecht in mijn vel. Wat jammer is. En betreurenswaardig. En sneu. Ik dacht dat ik maar aan de pillen moest. Of in therapie. Misschien maar de factors in life weer wat opkalefateren. Een beetje werken voor het gemoed. En dan dit zanikbericht. Wat moet je er ook mee. En dan is het ook nog het einde van het jaar. Hoe fentestik wil je het hebben. Ik haat kerst, ik haat nieuwjaar. Het zal nooit meer zijn zoals toen ik dertien was. Haathaathaat.

Tot zover mijn berichtgeving en ervaringen binnen de winterdipperiode.

opdracht taalbeheersing

2011-07-02T01:27:00.000+02:00

Schrijven voor een doelgroep: Viva

What’s for dinner, honey?!

Je Lief vraagt wat je dit jaar wil voor je verjaardag. Je hebt douchepakketjes, van welk merk dan ook, te over en al je vingers zijn al beladen met ringen. Overal slingeren nog parfumeriecadeaubonnen van voorgaande jaren waardoor je drie jaar lang kan leven op luchtjes en de boeken (die je écht van plan bent nog eens te lezen!) verstoffen toch in de kast. Je wil eens wat anders. Misschien moet je dan deze pagina uitscheuren en ergens laten slingeren waar je Lief het goed kan zien. Let’s talk about food!

De laatste keer dat je uit eten was, was met Valentijnsdag. Romantisch met z’n tweeën naar de Mac Donalds. Big Mac, een grote friet en een medium milkshake banaan. Niks mis mee op z’n tijd, maar als je nu eens wat anders wilt? Iets culinair hoogstaands. Waar kijk je dan? Wij zochten het voor je uit.

We bespreken in dit artikel twee gerenommeerde beoordelaars van restaurants en hotels; Gault Millau en Michelin. Daarnaast natuurlijk bijzondere restaurants waar je ooit in je leven heen moet zijn geweest.

Gault Millau is een Frans bedrijf dat in diverse landen gastronomiegidsen uitbrengt. De gids bevat beoordelingen van restaurants die met verschillende symbolen een beoordeling krijgen. Niet alleen het eten, maar alle aspecten van het restaurant worden beoordeeld. Van reservering tot afscheid, van interieur tot glaswerk, van wijnadvies tot lekkernijen bij de koffie. Een jaar lang gaat een team van inspecteurs op pad om honderden restaurants te bezoeken en te beoordelen. Hieruit ontstaat de top 500 van beste restaurants van Nederland. Naast de top 500, reikt Gault Millau, de GaultMillau Awards uit zoals bijvoorbeeld voor Chef van het jaar, Belofte van het jaar en Terras van het jaar.

Michelin is een bandenfabrikant die ooit had bedacht, dat het voor chauffeurs handig zou zijn als er een gids op de markt kwam waarin allerlei restaurants in kwamen te staan. Leuke plekken waar chauffeurs tijdens de reis naartoe konden gaan. Deze gids werd snel opgepikt en bleek een doorslaand succes. Na niet al te lange tijd werd er een ster uitgereikt aan restaurants met kwalitatief goed eten. Een paar jaar later kwamen daar de tweede en derde ster bij. De sterren worden alleen uitgereikt aan de allerbeste restaurants en kunnen ook weer “afgepakt” worden. Driesterrenrestaurants zijn heel zeldzaam in Nederland. Op dit moment kennen we er twee: De Librije in Zwolle en Oud Sluis in Sluis.

Wil je er helemaal bij horen, ga dan naar Ivy in Rotterdam. Chefkok Francois Geurds heeft de GaultMillau award voor Belofte van het jaar gewonnen en Michelin heeft een ster aan dit restaurant uitgereikt, en terecht. Hij is een Nederlandse chef die erin is geslaagd om met een wereldprimeur te komen. Geurds kwam met een geurtafel: dertig verschillende geuren om het diner een extra dimensie mee te geven. Victoria Koblenko is er onlangs geweest en vertelt over haar ervaring op twitter: "Een Culinaire 'gangbang' van 11 gangen overleefd. Wil nu Michelin aanschrijven zodat ze een extra ster erbij krijgen. Fenomenaal!"

Eerder schreef ze: "Eend, amandelschaafsel, kamille- en kersensorbet. Ik word gek hier!" Ook bleken de eerste vier gerechtjes geen gangen te zijn, maar amuses. "Kom er nu achter dat het vier amuses waren. Nu pas gang één met kaviaar en chocolade!" Tenslotte schreef een voldane Victoria: "Dit moet je eens in je leven gedaan hebben, ook al moet je weken op droog brood."

Als je het er voor over hebt om nog eens een aantal weken op droog brood te leven, ga dan met de kerst naar De Librije in Zwolle. Vanaf 150 euro kun je dan heerlijk dineren. Wel een jaar of drie van tevoren reserveren, want dit poepchique restaurant zit gegarandeerd vol. Mocht je het iets rustiger aan willen doen, dan kun ook altijd nog terecht in Librije’s zusje. Ja, de naam zegt het al, het kleine zusje van Librije. Dit restaurant heeft één ster en is absoluut de moeite waard. En mocht je Lief echt van je houden, dan neemt hij je zeker nog mee naar het hotel dat bij het restaurant hoort.

Alle toprestaurants op een rijtje vind je in de Gault Millau of in de Michelingids.

Kiss me for equality

2011-06-15T21:01:00.000+02:00

“Kiss me for Equality” op de dag van Europa

Door: Gawy Sloot

AMSTERDAM - Op de dag van Europa op tien mei 2011 is er niet alleen aandacht voor Europa als geheel, maar komen ook andere zaken aan bod. Zo vindt er op het Spui, midden in Amsterdam, de “Kiss me for Equality” plaats. Enkele tientallen homo’s en lesbiennes zoenen elkaar in het openbaar. Met deze actie wil het COC, de homo-organisatie van Nederland, aandacht vragen voor gelijke rechten voor homo’s, lesbiennes, biseksuelen en transseksuelen over de hele wereld.

Het oogt nogal rustig op het Spui om half vijf ‘s middags, het tijdstip dat afgesproken is om te gaan zoenen. Een aantal mensen staat wat ongemakkelijk om zich heen te kijken of er nog meer homo’s en lesbiennes zijn, maar erg veel animo is er niet. Op een gegeven moment probeert een actievoerder wat mensen aan te sporen om mee te gaan zoenen, hetero of gay, het maakt niet uit. Het gaat immers om het goede doel.

Kwart voor vijf is het dan toch zo ver. Een Parijse dame vertelt waar deze actie goed voor is: “We staan hier met z’n allen om een statement te maken. Homoseksualiteit lijkt geaccepteerd in Europa, maar niets is minder waar. In lang niet alle landen in Europa mogen homoseksuelen trouwen met elkaar, en nog dagelijks is er veel geweld tegen homo’s”. Volgens de woordvoerster is er nog veel werk aan de winkel. Met acties als deze willen ze weer in de spotlights komen. “Iedereen moet kunnen zijn wie hij is, met welke geaardheid dan ook, zonder dat daarbij fundamentele mensenrechten worden ontzegd.”

Er is een live-verbinding met Parijs, waar op hetzelfde moment dezelfde actie wordt gevoerd. Precies tegelijk zoenen de koppels in zowel Amsterdam als Parijs. Een leuk idee vinden de organisatoren: “Dat er op verschillende locaties in Europa op dit moment wordt gezoend voor gelijke rechten voor welke seksuele geaardheid dan ook, is toch een prachtig idee?” En dit beamen de stellen die op dit evenement af zijn gekomen. “Af en toe vind ik het best lastig om “zomaar” met mijn vriendin te zoenen. Het is toch anders als je hetero bent. Hier kan ik gewoon laten zien wie ik ben. Dat andere stellen in Frankrijk op dit moment hetzelfde doen, is natuurlijk hartstikke grappig”, vertelt Emma.

Aan aandacht geen gebrek in ieder geval. Er zijn bijna meer media, dan stellen aanwezig. “Hartstikke fijn dat er zoveel media op afkomt. Hoe meer aandacht, hoe beter. We doen dit natuurlijk niet voor niks,” aldus Gerard, een actief COC’er.
Na een half uur zoenen en gesprekken met de verschillende journalisten houden de stellen het voor gezien. Initiatiefnemer Willeke: “Het was een bijzondere middag. Leuk dat er zoveel verschillende stellen waren om te laten zien dat ze mogen zijn wie zijn.”

Zoals mijn moeder altijd al zei: De bal is rond.

2011-05-08T21:20:00.001+02:00

Want je wil toch meepraten? Nou, niet per se. Ik wilde gewoon een weddenschap winnen. Of gewoon tegen Fleur zijn. Zij Ajax, dan ik Twente. Wel, u kent de afloop. Twente wint. En terecht.

Ik vermoed dat ik één der grootste leken in de voetballerij ben. Misschien is de enige persoon die minder van voetbal weet dan ik, mijn vader. Als er “Rood!!!” geroepen wordt, denkt hij dat de barman niet verstond dat hij een rode wijn wilde, en als we collectief in het oranje op straat lopen te schreeuwen tijdens het WK, zet Vader “Tussen Kunst En Kitch” gewoon een paar streepjes harder. Zoals dat gaat.

Toch geniet ik van een speciaal potje voetbal. Zo’n bekerfinale doet mij wat. In mijn beleving is Twente een boerenclupje met als grootste boegbeeld Herman Finkers. Hebben we gelijk de reden waarom ik gewoon voor de rode shirtjes ga. (Want Ajax speelde in het lichtblauw. Gevoelsmatig zou ik daarvoor kiezen, omdat het er liever uit ziet. Maar wie ben ik.) Het is niet echt het potje foebbol dat me zoveel doet, maar gewoon de frustratie en de spanning in die te dikke mannenlijven die zo heerlijk met een Schultenbräu voor de buis zitten. Ik hoor ze vanuit mijn slaapkamer. Als zij snikkend een televisie uit het raam gooien, vind ik het echt een heerlijkheid om heel hard “Twenteeeeee” te roepen. Gewoon om nog wat tranen uit die vadsige lichamen te persen. Top.

Het geluk wil dat ik een aantal weken geleden een boek heb gewonnen tijdens een journalistieke les over sportverslagen schrijven. Ik snap eigenlijk niet zo goed wat daar journalistisch aan is, maar nogmaals, ik ben slechts de leek. De winnaar was de persoon die het minste wist van voetbalclichés. Drie keer raden. Krijg ik zowaar een boek met de titel “De bal is rond”, ja, een uitleg van de meest gebruikte voetbalclichés. Dus ik leer dat boekje uit mijn hoofd. Oké, das niet helemaal waar. Ik gooi gewoon zo nu en dan tijdens de wedstrijd één op twitter. Machtig mooi. En dan die reacties. Ik doe of ik ze begrijp en gil maar weer eens als Twente voor de laatste keer scoort.

Het EK mag van mij wel weer aanbreken. Dan gaan we weer los. Ondertussen ga ik nog even een filmpje op Youtube zoeken waarin ze in vrouwentaal uitleggen wat buitenspel is. Want je wil toch meepraten.

Een stukje ethiek

2011-04-15T13:06:00.002+02:00

N.a.v een les over ethiek moesten we iets schrijven over wat we zelfs vonden wat wel/niet kan qua ethische overwegingen, met een voorbeeld uit de media.

Laat ******* toch met rust!

Door: Gawy Sloot

Natuurlijk is er veel gedoe rond het dertienjarige Eibergse meisje *******. Wat vreselijk wat ze allemaal heeft meegemaakt. Je wordt van de weg gedwongen door een man met een enge snor, de bosjes ingeduwd en daarna maak je urenlange martelingen mee. Een traumatische ervaring die je het liefst wil vergeten, maar die misschien wel voor altijd je leven zal beheersen. Therapieën zullen waarschijnlijk volgen. Veel gesprekken, veel huilen, nachtmerries en wat allemaal niet nog meer.

De pers. Natuurlijk de pers. Ze willen je verhaal. Terwijl jij huilend in je bed ligt. Elke nacht getroost moet worden door je moeder, niet meer kan eten, depressieve gevoelens hebt die allesoverheersend zijn. Wat maakt het uit? We willen je verhaal! Niet alleen staan er elke dag tientallen journalisten voor je deur, nee, ook fotografen komen je belagen. De enige plek waar je veilig hoopt te zijn, je thuis, je plekje, je veilige haven, het is van je afgenomen. Verstoppen in je eigen huis, goed opletten dat er niet een kiertje van je gordijn open is waar filmploegen een glimp van je kunnen opvangen.

Niet meer een luchtje kunnen scheppen, geen televisie meer aanzetten zonder dat je herinnerd wordt aan de gebeurtenis die je leven heeft veranderd. De kranten staan er vol van. Mensen roepen je na en geven je zielige blikken. Want ja, iedereen weet wie je bent. Je verhaal met voor- en achternaam staat in de kranten. Ook die leuke klassenfoto die vorig jaar gemaakt is staat uitvergroot op de voorpagina. Ja, zelfs die foto waar je zo lief lachend opstaat is nu besmet.

Je ontvoering was al groot nieuws. Je naam werd bekend. Hier valt nog wat voor te zeggen. Waar ben je? Je ouders willen je terug, iedereen is in shock.
Paar dagen later, daar ben je weer. Gelukkig. Nu moeten we je met rust laten, vind je niet? Wat is toch het nut van het vernoemen van je naam en foto? Waarschuwingen van je advocaat volgen. De meeste pers hebben hun ethische hart op de goede plek, en zorgen ervoor dat je naam en foto worden verwijderd. Niet de sensatie staat voorop, maar jij. Zodat jij weer kunt gaan leven.

Zoals je kunt verwachten zijn er altijd de brutale jongetjes in de klas. De altijd populaire jongetjes. Zij willen verkopen. Koste wat het kost. Wel of niet beseffende dat ze met zulke kluchten schade kunnen toebrengen aan *******. En toch is de dwarse krant de bestverkochte krant van Nederland. Blijkbaar hebben mensen dus behoefte aan sensatie. Blijkbaar willen ze grote koppen en stukken met veel leed. Dat journalisten daarbij niet rekening houden met de betrokkenen doet er dan niet toe. Scoren, scoren, scoren.

Wat is er nodig om sensatiezoekers een halt toe te roepen? Moeten we dan massaal “nee” zeggen? Moeten we als publiek op gaan staan en dit meisje beschermen? Want uiteindelijk gaat het niet alleen om *******, maar om al die slachtoffers die er niet voor hebben gekozen om zo breed uitgemeten te worden in de media. Mensen die ervoor kiezen om anoniem te zijn, maar geen keus hebben door de verschrikkelijke gebeurtenissen die ze hebben meegemaakt.

Met dit stuk wil ik niet zeggen dat het nieuws maar stilgezwegen moet worden, maar een beetje respect kan toch geen kwaad?

iets anders dan maar doen?

2011-04-10T10:56:00.003+02:00

Goed, de vorige sloeg niet helemaal aan. Iets bravers dan? Interviewtje met Jörgen Raymann in Kampen maar doen?

Raymann is niet bang

Door: Gawy Sloot

Voor Jörgen zich klaarmaakt voor zijn voorstelling Frede die hij vanavond speelt in de Stadsgehoorzaal in Kampen, maak ik nog even een praatje met de cabaretier.
“In deze roerige politieke tijd is het ook prettig als er wat te lachen valt, te relativeren. Ik wil de mensen weer positief stemmen in deze, toch wel, politiek donkere dagen.”

In de kleedkamer van Raymann zijn de kledingstukken te zien die hij vanavond zal gaan dragen. De overbekende jurk van Tante Es bijvoorbeeld. “Gemaakt door mijn moeder”, vertelt hij trots. “Mijn moeder gaat regelmatig naar Suriname. Daar leert ze de vrouwen zulke jurken en Angisa’s te maken” (Angisa’s zijn de kleurrijke hoofddoeken die veel Surinaamse vrouwen dragen).

De cabaretier is op het moment actief op zowel de televisie als in het theater. Een druk leventje, zo kan ik me voorstellen. “Het is inderdaad erg druk. Het zijn twee totaal verschillende werelden. Beide vormen vind ik geweldig, en kan ik mijn in ei kwijt. Daarom wil ik eigenlijk ook niet kiezen. Toch heb ik besloten dat dit voorlopig mijn laatste theaterseizoen zal zijn. Ik wil een jaartje sabbatical, met alleen wat tv-werk. Daarna wil ik misschien wel weer gaan schrijven voor een nieuwe theatervoorstelling.”

Als televisiemaker staat Raymann bekend om zijn multiculturele programma’s. “Mijn publiek tijdens de televisieopnames bestaat ongeveer zeventig procent uit allochtonen, het theaterpubliek is wat ‘witter’.” Dat culturele uitjes echt niet alleen iets is voor ‘de elite’ maakt Raymann snel duidelijk: “Dankzij mijn televisieoptredens weet ik veel publiek te bereiken. Als bijvoorbeeld Surinamers een poster langs de weg zien van mijn theatershow, zullen ze snel denken: “Das één van ons!” en komen ze ook naar het theater.” Op deze manier maakt hij dus mensen warm voor het theater. En niet alleen voor zijn eigen stukken. “Als ze bij mij zijn geweest ontdekken ze hoe leuk theater kan zijn, worden ze ook geprikkeld om andere stukken te bezoeken”.

Het theater zoals dat in Nederland gaat is wel wennen voor de meeste Surinamers. “In Suriname nemen we het niet zo nauw met de tijd. Als het theater eens vol is, dan beginnen we. Hier is de aanvangstijd om kwart over acht, en als je er dan niet bent, ben je gewoon te laat. Het gebeurt dan ook regelmatig dat er na de aanvangstijd nog mensen binnen komen lopen”.

De culturele ‘kaalslag’ vindt Jörgen een slechte zaak. “Theater is al niet de goedkoopste vorm van een avondje uit, en als dat dan nog duurder wordt gemaakt, is dat niet bepaald bevorderlijk voor mijn gemengde publiek om langs te komen. Op deze manier wordt een avondje theater inderdaad iets voor de elite. Ik ben dan ook van plan om de kaartjes van mijn voorstelling even duur te houden. Ik verdien liever wat minder dan dat mijn zalen leeg zijn”.

Om toch een politiek vraagje te stellen wil ik weten of hij ook bang is als de PVV meer macht krijgt. Hier kan hij kort over zijn: “Ik ben helemaal niet bang voor de toekomst. Deze generatie is nog een bange generatie, maar de volgende generatie is niet anders gewend dan multiculti. Dat minister Verhagen vindt dat de multiculturele samenleving is mislukt is ook dikke onzin. Mijn kinderen zijn niet bang voor alle culturen die op straat rondlopen. Ik ben wel bang voor de bangeriken die de moed opgeven voor een vreedzame samenleving”.

Scary, daar gaan we dan

2011-04-09T11:30:00.002+02:00

Goed, eens kijken of ik dit durf. Een schoolopdracht online zetten.

De opdracht was om een recenserend verslag te schrijven van een DVD van Kinderen voor Kinderen. Je moest doen of je er zelf bij was. Ik ben niet de grootste fan, zoals je kan lezen in het verslag..

Kindegen vooj kindegen gaat met z’n tijd mee

De kindertjes krijgen nog een laatste likje verf, super long lastig lipstick, haarkrullers en opvulbeha en het feest kan beginnen. Fans stromen binnen, en als echte popsterren zwaaien ze nog even vanaf het balkon. Je moet een beetje onder de mensen blijven. Nog een paar laatste “toi-toi-toi’s”, of eigenlijk “jo-jo-jo”, want dat is hipper, en ze kunnen het podium op.

Fleurig geklede kinderen door een niet nader te noemen merk gesponsord, vrolijken het podium op. En dan komt onze knuffelmarokkaan Ali B het podium op en begint het welbekende “Wa-wa-wa-waanzinnig gedroomd” te rappen. Ja, te rappen. De kinderen hiphoppen eromheen alsof ze de chickies van P.I.M.P Ali zijn.

Ondanks de, zo lijkt het, nieuwe identiteit van Kinderen voor Kinderen, lijkt het publiek zich te vermaken. Spandoeken en 10.000 setjes oilily-kledij zorgen voor een gezellige sfeer in de Amsterdamse ArenA.

Zodra Ali B van het podium is verdwenen, komen de kinderen weer helemaal aan bod. Alle kinderen worden voorgesteld en de fans echoën de namen. Waar dit goed voor is, is me niet helemaal duidelijk, maar vrolijk klinkt het zeker.

Het eerste optreden is van een stel mini-Spice Girls met een make-uplaag waar Yolanthe Kabau van Kasbergen-Schneider nog een puntje aan kan zuigen. De dansjes doen denken aan spasmen, maar nog steeds lijkt iedereen zich te vermaken. Misschien heeft dit meer te maken met de glitters en gekleurde ballen die naar beneden vallen. We zijn immers regen gewend in dit koude kikkerlandje. Opeens betrap ik mezelf erop dat ik begin mee te deinen en bij een hoog piepstemmetje een spontane kippenvelaanval krijg. Of het is vanwege de hoogte of omdat het liedje me raakt, is me niet geheel duidelijk.

Een volgende optreden is van een jochie dat eigenlijk gewoon de jonge versie is van Jamai. Echt zingen kan ie niet, maar als musicalster kan hij best een boterham bij elkaar zingen. Aan helium geen gebrek in ieder geval. Ontzettend aandoenlijk en het hele publiek is verliefd. Ja, het hele publiek. De meisjes én de jongens.

Het laatste bijzondere optreden is van een net iets te stevig meisje met lesbische neigingen. Ze heeft een glittertruitje van een meisje gejat. Ja gejat, want je moet wel in de belevingswereld van de kids blijven. Ze zingt het zo gevoelig als Celine Dion, en als je niet naar de tekst luistert smelt je. Als je dat wel doet, wil je spontaan de psychiater bellen. Het lied eindigt met de zielige zin: “Het truitje zit te strak”. En zo is een eetstoornis geboren.

Al met al was het een voorstelling waar iedereen zich leek te vermaken. Een goede stevige bierdouche zou het geheel afmaken, maar we moesten het helaas doen met glaasjes ranja.

bonjouuuuur

2011-04-06T23:15:00.002+02:00

Dag lieve kijkbuiskindertjes,

het is niet dat ik inspiratie heb ofzo, maar ik wil jullie even laten weten dat ik er nog ben. 'k Heb mijn blog enorm verwaarloosd. Zou eens zo gek moeten zijn om er toch weer eens wat mee te doen. Ik heb veel geschreven de afgelopen tijd, maar dan allemaal in het kader van du opleiding. Veel nieuwsberichten slash -verhalen. Weet niet of jullie daar op zitten te wachten.. ;)

Goed, opleiding gaat redelijk lekker. Heb veel twijfels gehad of ik het wel wilde, en of het wel wat voor me was, maar de motivatie is weer aan het terugkomen. De afgelopen tijd heb ik wat verhalen kunnen schrijven waar ik tevreden over kon zijn, en waar ook mijn journalistiekdocent tevreden mee was. Pfiew, ik ben niet geheel achterlijk. Soms heb je het gewoon eem nodig om dat te horen van een ander.

Ik ben ook weer terugverhozen naar het oude vertrouwde Leeuwarden. Mijn plekkie waar ik op mijn gelukkigst ben. Mocht je gezellig wat willen drinken in L'waren, you're just one message away from me.

Zo, nu weten jullie weer wat. Zal eens kijken of ik misschien wat schooldinkjes kan posten, zodat jullie zien waar ik mee bezig ben. Als ik me er niet teveel voor schaam. Ha.

Voor nu, hopelijk tot snel.

Lekker koese en dikke groet.

hier mag ik best even om hihi'en, niet waar?

2010-09-14T21:39:00.001+02:00

Geschreven door klasgenoot Esra.

"Gawy Sloot, geboren en getogen in Leeuwarden, is 21 jaar en woont sinds kort in ’s Heerenbroek. In dit ‘Walhalla’ van de regio Zwolle heeft ze haar eigen appartementje veroverd door deze te huren van kennissen. Ze woont hier sinds een week na een tijdje in Leeuwarden op haar zelf te hebben gewoond. Dat was wel even wennen aangezien haar eerdere thuissituatie meer wegheeft van een kleine Playboy - mansion dan van een gewoon gezin. Haar vader en moeder hebben maar liefst 6 dochters op de wereld gezet. Haar moeder heeft samen met de ‘Hugh Heffner van Friesland’ inmiddels van alle 6 afscheid moeten nemen omdat ze allen hun eigen stulpje hebben weten te vinden.
Zo ook Gawy die via vele omzwervingen uiteindelijk in de journalistieke wereld is beland. Ze begon zo’n 17 jaar geleden op de basisschool en volgde daarna verschillende niveaus op de middelbare school. Ze begon op VMBO kader en ging vervolgens de opleiding tot onderwijsassistente volgen. Ze voltooide het eerste jaar en kon beginnen aan het 2e jaar. Het tweede jaar duurde echter maar kort want ze ging verhuizen en dus kwam er een nieuwe school binnen het totaalplaatje. Deze school was echter zo aardig door te stellen dat ze weer bij het 1e jaar kon beginnen. Ze besloot toen toch maar te stoppen en haar leven een drastische wending te geven. Haar besluit stond vast en ze keerde terug op de middelbare school waar ze begon bij VMBO TL en vervolgens een diploma Havo in de wacht sleepte. Hierna kon ze dan eindelijk haar jeugddroom verwezenlijken; schrijfster worden. Toen ze nog maar net de luier vervangen had door duurdere lingerie schreef Gawy al kleine verhaaltjes en gedichten.
Een kleine voorbode op wat ging komen was dus geschied en dus mogen we haar tegenwoordig verwelkomen in ons warme klasje dat wel in de volksmond wordt omschreven als 1F 2010. In haar vrije tijd gaat ze graag naar het theater om een cabaretvoorstelling te bezichtigen of gewoon omdat ze het toneel als geheel adoreert. Ook de muziek van het theater of van de kleinkunst zijn haar passie. Het is dan ook niet voor niks dat ergens in het achterhoofd van Gawy nog een klein kamertje gereserveerd is waarop een naambordje hangt met daarop de tekst ‘Actrice Gawy Sloot’ staat geschreven. Wie weet..
Naast deze adoratie voor alles wat met theater te maken heeft breit ze graag haar eigen sjaaltjes en kleding. Mocht er iemand dus nog een geitenwollen sok willen omdat er een koude winter voor de deur staat, vraag Gawy en wie weet valt er wat te regelen. Wat misschien niet als een verassing komt is haar derde hobby namelijk het schrijven. Onze journaliste in wording is nog niet zeker van haar keuze op welk vlak ze de journalistiek in Nederland naar een hoger niveau zal tillen maar lukken zal het haar zeker want wie niet in zichzelf gelooft zal nooit zijn of haar dromen waarmaken."

Leuk toooooch!!!

Tijd voor een stukje

2010-09-13T10:36:00.001+02:00

Niet omdat het moet, maar omdat het kan, en omdat ik op deze manier mensen die mij ietwat volgen ietwat op de hoogte kan houden.

Jawel.

Op het moment zit ik veel te vroeg te wezen op mijn nieuwe grote school. Windesheim. School of Media. Ofwel: journalistiek. En ik hou ervan. Ik hou er echt van. Zonder dollen zit ik zowaar te genieten. Genieten van bijna alles. Van het feit dat ik over het algemeen ’s ochtends uit kan slapen omdat ik pas om half 12 hoef te beginnen (op 1 dag na), van het feit dat ik op vrijdag vrij ben en van nog honderdduizend andere feiten. Laat ons opnoemen: Grappige medestudenten, goeie koffie, frische docenten, genoeg stopcontacten om mijn laptop aan te sluiten en natuurlijk: het leren van dingen die ik altijd al wilde leren. Veel met taal bezig zijn, met cultuur, politiek, schrijven.. Voor een eerste week kan ik zeggen dat het goed is gegaan, en dat ik het idee heb, dat het nog best 4 jaar goed zou kunnen gaan. Ik heb er hoop op. De meeste van mijn doemscenario’s zijn uitgekomen. Veel Ray-Ban, hoge kraagjes en betweterige verbeteraars. Maar ik vind het niet erg. Ray-Banners zijn ook onzekere eerstejaars. Contactzoekende, onzekere eerstejaars. Eerstejaars met gevoel voor humor, en sociaaltjes. Gezellige types waarmee je gráág eens een biertje drinkt na schooltijd. En ik hoor erbij. Ik ben hier niet alleen.

Ik zit nu met smart te wachten op een minder leuk moment. Het moment van het niet halen van mijn deadline, veel tentamenstof om te leren, en een grote hoeveelheid presentaties die ik zal moeten geven. Ach, wat zou het. Ik ben niet alleen, ben hier om te leren en het komt allemaal zoals het komt.

Tot snel, ik zal jullie op de hoogte houden van mijn hoogte- en dieptepunten!
Gawy

aardig rustig he?

2010-08-17T21:10:00.002+02:00

Een welgemeende goede avond allen die dit lezen. Het is alweer een tijd geleden dat ik wat heb gepost, en wat ik dan postte, was klein, doch veelzeggend. Over mijn diploma bijvoorbeeld. Mijn diploma waar ik lang voor heb lopen ploeteren, waar tijd en irritatie in heeft gezeten. Mijn diploma die mij hopelijk verder brengt dan waar ik tot nu toe ben gekomen.
Over twee weken begint mijn introductie op de grote school. Doodsbang ben ik. Bang voor de mensen die er rondlopen (ik heb een beeld bij journalistiekstudenten: rayban-brillen, neuzen hoog in de lucht en kraagjes recht overeind), bang voor de stad, bang voor mijn nieuwe woonomgeving en bang voor het feit dat dit 'het niet is'. Ik voel me een puber die naar de 3e klas van de middelbare school gaat. De bovenbouw. Daar waar je je best moet doen voor je imago en alles draait om overeind blijven in plaats van presteren. Bijna elke dag is er wel een moment dat ik denk: had ik mijn huur nou maar niet opgezegd, mijn kat een nieuwe woning gegeven en mij aangemeld in een andere stad. Nieuwigheden zijn om het op zn paulien-cornelisse te zeggen: 'zeg maar niet mijn ding'. Ik hou van oud en vertrouwd. Weten waar ik aan toe ben. Mensen bij wie ik binnen 5 minuten kan aankloppen om even uit te huilen. Het zal heus allemaal wel loslopen, maar óóó het idéé! Komende weken zullen in het teken staan van verhuizen, beginnen met mezelf opleiden tot journaliste en afscheid nemen. Ik wil niet, maar het moet. Ik word een grote meid die nu echt op haar eigen benen gaat staan.
Dat het maar goed mag komen.

Proost.

okéééééééé nu dan echt

2010-06-18T11:54:00.001+02:00

Ik ben geslaagd! Havo is binnenn!!!! :D

VAVO stukkie

2010-04-26T16:15:00.001+02:00

De cijferlijst is binnen en de examens mogen van mij morgen beginnen. De voornemens om er dit keer écht mijn best voor te doen, op tijd te leren en minder te stappen blijven er. Of er iets van terecht komt hou ik maar voor me.. Het examen maken. Vol spanning, zweet en een knalrood hoofd van de opwinding. Alle examens achter de rug. Nu is er niks meer aan te doen.. Alleen maar afwachten. Hopen. Bidden desnoods. Een lange tijd breekt aan. Een tijd van afleiding zoeken, vrije tijd, terrasjes en stress. Stress tot die dag. Dan dat telefoontje. Dat telefoontje dat áltijd te laat komt. Of te vroeg. In ieder geval nooit op de afgesproken tijd. Vind ik. Want ik zit al tijden in spanning en wat mij betreft is er geen goede timing wat dit belletje betreft. Aardrijkskunde ging niet zo best maar over Nederlands is een beter gevoel. Of mijn gevoel klopt weet ik over een uur of misschien over vier uren want mijn achternaam begint met de S. Vrij aan het eind van het alfabet. Of beginnen ze dit keer aan het eind? Ben ik eerder aan de beurt. Ik weet het niet. De telefoon gaat. Ik tril als een rietje en adem een aantal keer in en uit voor ik opneem. Mijn moeder, om me nog eens succes en sterkte te wensen. Ik kan haar wel wat. Ik geef haar een trillende sneer (want: nog steeds gespannen) en hang snel weer op. Bang dat ik het telefoontje gemist heb. Ik durf niet naar het toilet, dus drinken doe ik ook maar niet. Bang dat ik het mis. Als kpn nu maar geen storing heeft, zul je altijd zien. Hoe was mijn horoscoop vandaag? Geluk in mijn carrière? Laat het zo zijn.. laat het zo zijn…. Nogmaals de telefoon, ik voel dat dit écht het beslissende telefoontje is. Ik neem op. Jawel, mijn mentor.
Goed gedaan Gawy, je bent geslaagd!!!
Ik gil van opluchting, bedank haar vriendelijk en ben toe aan de volgende stap: Mijn toekomst!
Drie jaar van mijn leventje doorgebracht op het VAVO. Eerst voor mijn VMBO-TL, en daarna nog voor mijn havo. Veel mensen leren kennen, bijzondere gesprekken gevoerd, uiteraard veel stof tot me genomen en uiteindelijk weg met twee diploma’s. Ik ben blij dat ik deze stap heb genomen en dat ik nu verder kan in het beroepsonderwijs. Ik ben er klaar voor en daar wil ik alle docenten en mensen met wie ik ben omgegaan in deze jaren héél erg voor bedanken!

Het leven is zo zwaaar..

2010-03-15T15:41:00.002+01:00

Het leven is zo zwaar. Vol hobbels. Teveel hobbels vaak. Teveel gedoe op de weg waardoor je denk: ‘Hó stop, ik kan niet meer, want mijn rugzak wordt zo zwaar’. En dan ook nog over die berg moeten, weet je wel? Dat je denkt ‘dit is verdomme al de zoveelste als ik zo eens terugkijk’. Dat je alleen al doodop wordt van het achteruit kijken. Ik zeg je: kap er nou eens mee. Echt. Nee ik meen het. Geen ‘jamaar, ik heb het zo zwaarr(gooische R). ’t Is mooi geweest. Raap jezelf eens op. Loop hand in hand met je mattie en ga samen fluitend die hobbels over. Hobbeltjes, zul je zien. Echt hoor. Samen met je vrind een end naar beneden lopen, zonder moeite, waardoor je met buikpijn van het lachen gewoon lekker over die hobbel GIERT. Ja, GIERT. Want je merkt het bijna niet eens. Zo ben je afgeleid. Door lekker te lachen. Door je tocht te vervolgen met je vrind. En als je die vrind dan even zat bent, omdat je toch éventjes zielig moet zijn. Doe dat dan. Een half uur, uur, een dag van mijn part. Maar vervolg je tocht daarna weer. Ga doorrr, tot het bittere eind. Lach, straal, jump over die bergen alsof het springkussens zijn. Gooi wat ballast uit je rugzak en vergeet je onvolkomenheden. Al is het maar voor even. Blijf niet hangen in zwaarmoedigheid. Lach je eigen onvolkomenheden weg. Maak het lichter. Bespreek met je vrind niet alle medicijnen die je moet slikken van de dokter, welke pijntjes en klachtjes je hebt, hoe zwaar het leven is als je 2 keer per dag vitaminepillen moet slikken. Neen, dames ende heren, maak grapjes. Neem jezelf niet al te serieus, geloof me, dat doen anderen ook niet. Dat zwembandje? Lekker zacht, zorgt voor overleving als hier de hongersnood uitbreekt. Die gele tanden zijn misschien geel, maar je hebt nog nooit gaatjes gehad, omdat ze zo sterk zijn. Heb je geen vingers? Nou, dat kunnen ze ook niet tussen de deur! Een chronische ziekte? Heel lastig, maar je kan ‘m vaak gebruiken als smoes, ook al gaat het prima met je. Go, go, go! Leef en vier het leven! Want het is zo fijn en mooi en goed! Hoera!
Goed. Dat was mijn peptalk voor vandaag. ‘k Heb ‘m hard nodig. Nu mijzelf eens bij elkaar rapen, douchen, mooi maken, en het leven tegemoet gaan.. zucht, steun, kreun.

It's all about money

2010-03-13T15:47:00.002+01:00

Het geld vliegt me uit de pinpas. Niet te geloven, een pinpas met een gat, in plaats van de befaamde hand. Een gat zo groot als mijn pinpas zelf, een pinpas die eigenlijk geen pinpas is, omdat het verdwenen is als gat. Onzichtbaar geld ingeruild voor geurtjes, boeken, kleren, make-upjes en alles wat een vrouw in nood nog meer nodig heeft. Geld dat er zo slap en doelloos uitziet, wat je dus veel beter in kunt ruilen voor iets waar je plezier van hebt. Geld dat je toch niet mee kunt nemen als ik morgen onder een vrachtwagen beland. Dat ik liever met zacht haar, goede broek, mooi opgemaakte ogen, en lekker gegeurd onder en vrachtwagen beland. Niet dat ik onder een vrachtwagen wil komen, maar je hebt het niet voor het zeggen. Dat je beter spijt kunt hebben van iets dat je wel, dan dat je niet hebt uitgegeven. Omdat je dan tenminste iets tastbaars hebt. Dat mijn zusjes en liefste vriendinnetjes er nog wat aan hebben, in plaats van dat die paar rotcenten verdwijnen in een zwart gat dat men ‘belastingdienst’ noemt. Grote kans dat ik de huur nu niet meer kan betalen, de gasrekening en de stroomrekening dito. Maar hé, van alle goodie bags die ik insla kan ik van al het verpakkingsmateriaal een heel goed isolerende woondoos maken. Dus wat maakt het uit. Als ik maar gelukkig ben. Dat ik af en toe laat zien dat ik heel blij ben met mij, en dat ik mezelf dan flink wat cadeautjes toestop. Gewoon omdat het op dat moment kan, en ik er van moet genieten dat ik jong ben en niet met geld om kan gaan. Dat tevens als perfecte smoes kan gebruiken. Ook dat ik zo chaotisch ben, dat ik gewoon niet doorheb dat het zoveel geld was en dat ik de huur nu niet meer kan betalen. Ik woon in Nederland, dus het komt gewoon altijd goed. Geen zorgen. Gewoon doen. Leef. Ga ik gewoon 1.5 week op yoghurt leven, en daarna 2.5 week op een houtje bijten. Wat maakt het uit! Is effectiever dan Dr. Frank of Sonja Bakker. O, en je vindt dat ik doordraaf? Dat ik best wat zuiniger mag doen, zodat ik gewoon kan leven en de huur kan betalen? Het hoeft allemaal zo luxe niet? Wat? Vind je? Groot gelijk, maar ik moet toch mijn koopdrifterige schuldgevoel kwijtraken. Dus.

En we noemen het: Inspiratie

2010-02-25T13:50:00.002+01:00

Inspiratie. Alleen het woord alleen al bezorgt me de kriebels. Iedereen om me heen schijnt het te hebben: inspiratie. Overal lees ik doldwaze avonturen van olijke tweelingen en padvindende welpjes. Vermoeiend want ik wil óók. Het is vermoeiend als mensen om je heen vragen waar toch dat nieuwe scherpe stukje blijft. Waar je zo lekker in los kunt gaan. Het is namelijk niet dat ik niet wil, of dat mijn word-inkt op is, maar het lukt gewoon even niet. Meerdere malen per dag open ik een word-bestandje en hoop ik op een ademzuchtje van de geest (inspiratie). Weet je, het hoeft van mij nog niet eens een ademzuchtje te zijn. Een muizenvlaagje zou ik al zeer appreciëren. Het is me niet gegund. Misschien dat de sneeuw de laatste tijd alles bedekt heeft met een witte laag. Niet alleen de wereld, maar ook mijn hoofd. Een grote uitzichtloze witte massa, zonder een vlekje ‘anders’. De lente lijkt nu eindelijk in zicht, en met dat gegeven hoop ik ook mijn uitzichtloze massa.
Het plan is dus om volgend jaar journalistiek te gaan studeren. Het liefst wil ik dus gaan schrijven als ik groter ben. Maar ik maak me zoveel zorgen! Stel je toch voor dat ik elke winter een ww-uitkering aan moet vragen omdat ik dan niet meer schrijven kan? Je kan toch niet naar een opdrachtgever gaan en zeggen: sorry, maar ik schrijf alleen als ik inspiratie heb, en dat is ongeveer 3 maanden in het jaar. Misschien kan ik beter een opleiding kiezen waarin het vaststaat wat je doet. Vliegtuigbouwer ofzo. Of misschien moet ik niet zo onzeker zijn, en gewoon gáán met die banáán. Gewoon omdat ik 3 maanden best kan uitbouwen naar meer. Als ik maar WIL. Misschien moet ik mezelf doelen gaan stellen wat schrijven betreft. Verplicht twee stukken per maand schrijven en minder kritisch zijn. Oké, dat minder kritisch is misschien niet zo’n goed idee, maar de onzekerheid mag wat mij betreft met de witte laag sneeuw verdwijnen. Vanaf nu.

Hellooooo future!

2010-01-31T17:48:00.000+01:00

Ik heb er buikpijn van.. Ditmaal niet omdat ik vlees heb gegeten of omdat ik iets heb gegeten wat niet past binnen mijn kader van ‘eten zonder buikpijn’, maar vanwege de spanning. Zojuist heb ik een stap gedaan richting toekomst. Een woord dat ik heel erg lang dood eng heb gevonden. Niet zo zeer omdat ik niets heb met de letters die in het woord voorkomen, maar vooral om de betekenis. Nadenken over ‘later’, later als ik groter ben dan dat ik nu ben. Als ik richting volwassenheid ga. Iets wat weinig met leeftijd te maken heeft. Jarenlang heb ik dit uitgesteld, wilde ik er zo min mogelijk mee te maken hebben. Een opleiding kiezen die niet bij me past, daar weer mee stoppen, een jaartje ‘niks’doen, om vervolgens nog wat vooropleidingen te doen. Alles om maar zo lang mogelijk te verbloemen dat ik gewoon niet weet wat ik moet ‘als ik later groot ben’. Nu is het dan toch zo ver. Ik heb een keuze gemaakt. Een belangrijke toekomststap genomen. Met mijn blik naar voren gericht en vol goede moed wil ik het dan toch gaan doen. Ik heb mij vandaag aangemeld bij Hogeschool Windesheim in Zwolle. Journalistiek is het geworden. Mijn droom om te schrijven, het liefst creatief, komt misschien wel in vervulling. Ik heb in ieder geval de eerste stap daar naar toe gezet wat voor mij misschien wel de grootste stap is. Op naar de toekomst, het studentenleven, doen wat ik wil doen. Wereld, Here I come!!

O, Sinterklaasje!

2009-11-25T20:14:00.000+01:00

Nostalgie, o nostalgie! Wat een genot, wat een heerlijkheid, wat een ontspanning. Het is weer zover.. Geknutsel, gerijm en gezelligheid(begint ook met ‘ge’). Ik hou ervan. Lekker bezig zijn met een grote kop thee (of chocolademelk) en een kilozak pepernoten. Geen drukte over de slanke lijn, maar gewoon kinds genieten van de heerlijkheden. Als een kind weer genieten met een chocoladeletter in de ene hand en een banketstaaf in de andere. Zoveel chocolademunten en kruidnootjes eten als je maar op kunt. Wat een heerlijkheid. Rijmen en dichten (zonder.. juist, je kent ‘m) en knippen, vouwen, plakken. Gewoon zoals je vroeger op de basisschool deed. Gewoon als een kind. Rode konen van inspanning, want je surprise moet precies zo worden zoals jij het in je hoofd had. Vannacht dwarrelden al allemaal dichtideeën in je hoofd, en de volgende dag zet je ze weer precies zoals je het in je hoofd had op papier. Tevredenheid, vrolijkheid, pepernoten. Laat de goede man toch blijven tot maart! Hij werkt zo goed op mijn stemming!

het zijn de kleine dingen die het doen, die het doen..

2009-11-16T17:49:00.002+01:00

Omdat het leven zo fijn is met rode nageltjes zonder scheurtjes en super shiny hair terwijl het buiten vochtig is. Omdat mijn kat besluit om de hele dag lief tegen me te zijn in plaats van me te bijten als ik hem wil aaien. Gewoon omdat de telefoonrekening van deze maand zo ontzettend meeviel en ik een hele leuke avond heb gehad met een vriendin en een beetje teveel drank. Gewoon omdat mijn huis zo heerlijk schoon en opgeruimd is en de afwas gedaan is en daarbij mijn nagels niet zijn gescheurd. Gewoon omdat ik korting kreeg op een zak kattenvoer van de aardige meneer van de dierenwinkel omdat hij vindt dat ik altijd zo vrolijk de winkel binnenloop. En natuurlijk omdat de optimel in de aanbieding is bij de Appie en mijn favoriete smaak nog leverbaar was. Wat ook meespeelt is dat ik mijn fijnste pincet weer terug heb gevonden en hij nog net zo fijn is als toen ik ‘m de laatste keer heb gebruikt.. Fijn is ook dat ik inspiratie heb voor de sinterklaassuprise die weer gemaakt moet worden en ik zelfs al leuk aan het dichten ben gegaan. Ook fijn: kaartjes gewonnen voor een cabaretvoorstelling waar tv-opnames voor worden gemaakt. Nog fijner: mijn lieve zus wil mee! Prettig bijkomstigheid: ik ben gewoon afgevallen terwijl ik dacht dat ik aan zou komen van een halve zak ships en chocoladedingetjes. Goed gevoel, ik ben weer wat beter bezig met school en de lerares doet gewoon nog aardig tegen me. Geweldig dat ik net even ging winkelen en dat het stopte met regenen op het moment dat ik naar buiten ging en dat het weer begon te regenen toen ik weer naar binnenliep. Heerlijk als er mensen achter je beslissingen staan en je wijs vinden hoe je er toch mee omgaat. Het leven is fijn als je de kleine, mooie, onverwachte dingen kan waarderen en zien!

Dat je moet

2009-11-11T22:15:00.001+01:00

Als er van je verwacht wordt dat je altijd lacht, en als je dat niet doet, je dat gelijk kwalijk wordt genomen. Je dus niet een dagje mag chagrijnen, maar dat dat je ook weer kwalijk wordt genomen omdat je dan je ware gevoel niet laat zien. Je het dus eigenlijk nooit goed kan doen. Dat je niet over jezelf praat omdat men dan vindt dat je egocentrisch bent. Dat je alleen maar met jezelf bezig bent. Je dus gelijk wordt afgerekend als je eens wel over jezelf praat, maar dat dat je ook weer kwalijk wordt genomen omdat je nooit eens zegt wat er in je om gaat, dat je jezelf niet bloot geeft. Je het dus eigenlijk nooit goed kan doen. Als je niet boos mag worden, en als je dat wel wordt, je dat dan gelijk kwalijk wordt genomen. Omdat boosheid geen zin zou hebben, omdat het de ander verdrietig maakt, maar dat het je ook kwalijk wordt genomen dat je nooit eens boos wordt. Dat je niet een keer zegt waar het op staat en dat je niet voor jezelf opkomt. Je het dus eigenlijk nooit goed kan doen. Dat ze op school zeggen dat ik de lat wel eens wat minder hoog kan leggen, omdat het niet erg is om een onvoldoende te halen, of een wat lager cijfer, maar dat het je wel kwalijk wordt genomen áls je dan eens een lager cijfer haalt of wat minder op school verschijnt omdat je dan niet meer gemotiveerd zou zijn. Je het dus eigenlijk nooit goed kan doen. Dat je niet nee moet zeggen tegen je vrienden omdat dat zo hoort. Je zou er altijd voor ze moeten zijn, maar dat er aan de andere kant tegen je gezegd wordt dat je wel eens wat vaker nee mag zeggen omdat de eerste prioriteit jijzelf bent. Je het dus eigenlijk nooit goed kan doen.

Ik word er zo moe van..

Opgeruimde liefde

2009-11-11T21:18:00.002+01:00

De liefde die er niet is want hij is opgeruimd.. opgeruimd zoals ik dat deed toen ik klein was en mijn kamer moest opruimen. Alles onder de kleedjes en onder het bed. Klokhuizen, ontbijtbordjes, vieze kleren. Onzichtbaar voor mijn moeders’ oog, maar ik wist dat het er nog wel was. Na een tijdje komt dan ook mijn moeder er achter want: er missen bordjes en mijn kamer stinkt naar rottende klokhuizen. Je ertoe zetten om het alsnog op te ruimen lukte me vaak gewoon niet. Soms stofte ik wat af, of gooide ik eens een schil weg, maar echt netjes werd het niet. Net-niet opgeruimd, zoals mijn liefde nu. Het begint te stinken en af en toe ruim ik wat op, maar de rotzooi en vieze kleren blijven toch wel komen. Het blijft sluimeren en stiekem bij me. Hoe ik mezelf en mijn omgeving ook wijsmaak dat het klaar is. Als kind was ik mijn eigen rotzooi soms ook wel eens zat. Dan pakte ik een grote vuilniszak en gooide ik alles weg waar ik toch niet naar omkeek. Alle was in de wasmachine (mijn moeder had dan weer voor een week werk) en een schoon dekbedovertrek. Alles weer fris en schoon. Het voelde altijd als een zucht van verlichting als ik eenmaal alles aan kant had. Was dan zó trots op mezelf. Ook wel wetende dat mijn kamer niet altijd zo fijn en schoon en netjes zou blijven, maar toch.. al is het maar voor even. Kon het maar opgeruimd worden. Misschien ben ik gewoon gewend geraakt aan mijn niet-opgeruimde liefde. Wil ik er geen afstand van nemen en ben ik er nog niet aan toe om er een vuilniszak bij te halen en de stoffer eens flink door de liefde heen te halen en opnieuw te beginnen. Misschien ben ik gewoon lui. Misschien kan ik het niet. Het liefst veeg ik nog alles onder mijn bed en doe ik of er niks aan de hand is, om vervolgens zo nu en dan de troep weer te zien en ik weer teleurgesteld raak in mezelf. Weer word geconfronteerd. Laat mij nog maar even aanrommelen. Laat het nog maar even een troep zijn. Er komt vast een moment dat ik de schillen en vieze bekers niet meer kan zien en er de stofdoek doorheen haal. Maar laat me nu nog maar even in mijn rotzooi zitten, schijnopgeruimd zijn.

Thema-avond zelfmoord

2009-10-06T17:02:00.004+02:00

Thema-avond: zelfmoordMet een thema-avond over zelfdoding haalt BNN dit zwaarbeladen onderwerp uit de taboesfeer. In het programma, gepresenteerd door Patrick Lodiers, zijn verschillende reportages te zien: nabestaanden van Steve vertellen over het raadsel van zijn zelfmoord, Gawy gaat terug naar de plek waar zij ooit een poging deed en Filemon onderzoekt het imitatiegedrag in West-Friesland. In de studio praten de gasten door over het onderwerp en vertelt cabaretière Sara Kroos openhartig over de donkere periode in haar leven. De thema-avond is op woensdag 7 oktober te zien van 20.30- 21.45 uur bij BNN op 3.

Steve was een populaire jongen, had veel vrienden en vriendinnen en was goed op school en in sport. Wat was er met Steve aan de hand dat hij zichzelf toch op zestienjarige leeftijd van het leven beroofde?

Cabaretière Sara Kroos (28) deed tien jaar geleden een zelfmoordpoging. Een half jaar na haar poging schreef zij het humoristische nummer ‘zelfmoordpogingen’. Hoe gaat Sara met haar verleden om en mogen er grappen worden gemaakt over zelfmoord?

Gawy was 18 toen zij de duinen inliep voor haar zelfmoordpoging. Zowel zijzelf als haar vader vertellen hoe zij deze ‘laatste’ dag beleefden.

West-Friesland was de afgelopen jaren het decor van meerdere zelfmoorden onder vooral jonge jongens. Leidt berichtgeving over zelfmoorden ook daadwerkelijk tot meer zelfmoorden?

Fases

2009-09-04T22:37:00.001+02:00

Ik werd geboren. Het begint bij ieder kind met drinken, poepen, slapen. Niet lang daarna breekt er een nieuwe fase aan: ik mag vast voedsel en begin wat te kruipen en te brabbelen. Een stap vooruit. Samen met deze fase is daar ook de eenkennigheidfase. Mama alleen en de rest moet van me afblijven. De nee-fase breekt aan. Wat je ook vraagt of zegt: mijn antwoord is nee. Ik mag naar de basisschool. Een rustig en stil kind dat het liefst alleen bij de juf wil zijn. De juf-is-lief-en-later-ga-ik-met-haar-trouwen-fase. Ik maak vriendinnetjes op school en richt een kliekje op. Een ik-zit-in-groep-4-met-vriendinnetjes-kliekjes-fase. We sluiten weddenschapjes zoals: ik durf Esmée best wel een kusje te geven. En dat durfde ik ook. Esmée was namelijk heel lief en mooi. Nu breken er allerlei fases aan van populair zijn op school (wat me nooit is gelukt) en houd je staande tussen de gemene kinderen van de groep hoger (wat me ook niet is gelukt). Groep 8. In mijn klas heeft Maaike verkering met Niels en is Priscilla verliefd op Ido. Marije wil verkering met Levi, maar Levi wil verkering met mij. Levi vraagt mij verkering, maar ik sla af. Ik ben namelijk verliefd. Op de stagejuf. De stagejuf zorgt altijd een beetje meer voor mij dan voor mijn klasgenoten. Ze brengt me wel eens thuis en als ik geen eten mee heb, krijg ik van haar drinken en een schoolkoek. Ik zal juf missen als ik naar de brugklas ga. De brugklas. Een nieuwe periode. Een nieuw begin. Ik doe mijn best om erbij te horen. Voor het eerst heb ik oogschaduw en mascara op en van Sinterklaas heb ik lipgloss gekregen. Een brugklastutje is geboren. Ik houd mij staande door er gewoon bij te zijn, niet teveel op te letten met Frans en zo een onvoldoende te halen en daarmee stoer te zijn. Mevrouw Janse van Frans maakt zich zorgen om mijn prestaties en stelt voor om wat bijles te geven. Ik doe heel stoer en zeg dat ik dat stom vind. Stiekem vind ik dat niet stom. Mevrouw Janse is namelijk prachtig met haar lange donkere haar en haar bruine ogen. Bovenbouw middelbare school. Een nieuwe fase waarin ik mezelf weer moet herontdekken. Gelukkig krijg ik een mentor die me daarin meebegeleidt. Mijn puberteit is een niet zo gelukkige periode, maar mijn mentor maakt het iets gemakkelijker voor me door me af en toe stiekem mee te nemen naar haar kerk. Momenten die me dolgelukkig maken. Ik houd van haar, zij houdt van mij. Ik ben verliefd op haar, zij niet op mij. Ik draag een groot geheim met me mee. Niemand die het doorheeft, gelukkig. Ik verdring het zelf ook. De fase die nu aanbreekt is namelijk de ik-schaam-me-voor-alles-fase. Vooral als je anders zou zijn. Dagboeken vol schrijf ik over mijn liefste en mooiste lerares. Maar: Groot geheim, en het is niet wat ik denk! We houden contact, ook na mijn middelbare school. De verliefdheid wordt minder. Ik ga naar het beroepsonderwijs, weer een nieuwe grote stap in mijn leven. Een ongelukkige puber in een grote wereld komt haar tegen: de volgende mentor. Weer ontstaat er van mijn kant een grote romance, maar dat zal komen omdat ik het moeilijk vind om mij staande te houden in deze wereld. Petra sleept me erdoorheen. Ik wil niet meer zonder Petra. Petra geeft om mij en ik houd van haar. Als ik dit afrond, moet ik het weer loslaten. Volgende stap: volwassenonderwijs. Ik sta nu een stuk steviger in mijn schoenen en denk dat de jeugdperikelen nu wel voorbij zijn, maar dan: Weer een fase? Op de introductie zie ik daar een vrouw. Ze vertelt dat ze docent Nederlands is. Gelijk verkocht. Hoteldebotel. Nu ben ik een grote meid en durf ik te zeggen: Dit waren geen fases, ik ben lesbisch.

Hier is hij dan!

2009-08-23T17:55:00.002+02:00

Bas!

Mijn nieuwe trots. Mocht u de pootjes en snorhaartjes willen tellen. Eerst even bellen!

Onze taal

2009-08-18T23:29:00.001+02:00

Zommige mensen noemen mij wel eens een taal purist. Iemand die houd van de Nederlandse taal en andere vaak verbeterd. Ik hoor vaak mensen zeggen dat ze zich dood irriteren aan mijn verbeter. Ik wordt zelf niet zo heel vaak verbetert. Mischien wel omdat ik eigenlijk wel goed ben in nederlands. Ik maak niet zo snel fouten en als ik dat doe dan verbeter ik me zelf zo snel weer dat ik de ander voor ben zodat ik niet verbetert hoef te worden. Ik ben meestal beter als anderen omdat ik altijd zo goed op let met Nederlandse les. Dan zeg ik wel eens wordt jij nooit eens gek dan van altijd maar spel fouten in alle brieven en zo? Meestal zeggen ze dan dat taal dan steeds veranderd dus dat het toch geen zin heeft om te verbeteren omdat de taal toch veranderd. Zelf ben ik van mening dat ik het niet eens ben met die stelling. Ik vindt namelijk dat er niet voor niks regels zijn waar je je aan moet houden, anders verloederd de taal alleen maar en dat is zonde want nederlands is best wel een interessante taal. Zommige mensen kunnen er ook niks aan doen omdat ze woord blind zijn dat noemen ze ook wel eens dyslexie. Dat woord lijkt heel moeilijk en spellen de meesten ook wel verkeerd maar omdat het gaat over woord blindheid vindt ik eigenlijk wel dat je dat goed moet kunnen spellen omdat het over woord blindheid gaat. Waar ik ook spanisch benauwd van wordt is als mensen zeggen dat ze vegetarisch zijn als je zegt dat je vegetarisch bent wil je dus eigenlijk zeggen dat je plant aardig bent ofzo dat snap ik dus echt niet dat mensen dat zeggen. Nou ik ben vast dingen vergeten maar ik denk dat mijn punt wel duidelijk is nu!!!!!!!! Laat nederlands niet verloederen want dat is zonde van ons mooie taal.

Relaties

2009-08-13T21:42:00.001+02:00

Het zal instinct zijn ofzo. Een vrouw hoort niet alleen te zijn, en een pottenvrouw al helemaal niet. Een pottenvrouw zonder vrouw is incompleet, heeft een poesje naast zich nodig. Als dit poesje niet in menselijke vorm verkrijgbaar is, dan maar in spinnende vorm. Ik wil een kat. Ik ben eenzaam en ik wil een kat. En dan het liefst een jonkie, een kitten. Want naast dat ik een vrouw ben die een poesje nodig heeft, heb ik ook al last van rammelende eierstokken en nesteldrang.
Net als verscheidende eenzame vrouwen met hier en daar een minnaar(/minnares) heb ik een stiekeme relatie met een poesje uit de buurt. Ja, stiekem. Ze weet wanneer ik thuis ben, dan staat het raam open en weet ze: daar zit het tweedehands vrouwtje op me te wachten met lekkers en gekroel. Laatst bracht mijn minnaresje zelfs een cadeautje voor me mee. Een muis, eigen vangst. Ik was trots als een mama op haar, en zij keek trots naar mij dat ze zo’n rijke vangst had en die met mij wilde delen. Haar echte vrouwtje weet niets van onze relatie, dus dit alles gebeurt in het geniep. Laatst zat Poes (zo heb ik haar maar genoemd) op de motorkap van mijn auto. Ik kwam net aanwandelen en ze sprong voorzichtig op. Eerst kijken of het Eerste Vrouwtje niet toekeek. Toen de kust veilig was, konden we onze gang gaan. Ik vind het erg jammer dat onze relatie niet voluit kan zijn. Dat ik haar niet kan roepen vanuit mijn huis en dat ze dan vrolijk op me af komt huppelen. Aan de ene kant vind ik onze relatie moeilijk, je wil toch open en vrij zijn. Aan de andere kant geniet ik er ook van als ze bij me is. Daarbij heb ik niet de verplichtingen van het Eerste Vrouwtje. Ik fantaseer regelmatig over het hebben van een eigen poesje. Eentje die ik niet hoef te delen en met wie ik niet stiekem hoef te doen. Scheelt ook weer dure cadeautjes. De brokjes die Poes nu krijgt kan ik me niet 20 jaar lang veroorloven met mijn eventuele eigen poes. Hoeft dan ook niet want dan is liefde genoeg en hoef ik niet zoveel moeite te doen om haar te behouden. Ik twijfel nog wel veel. Als ik weer moet verhuizen, kan eigenpoes dan mee? Kan ik oppas regelen als ik eens niet thuis ben? Houdt ze mijn gordijnen wel heel? Ik denk dat ik nog even moet nadenken over zo’n relatie. Tot die tijd geniet ik van mijn affaire met Poes.

Voorbarige conclusies

2009-08-03T19:34:00.001+02:00

Iemand met kort haar is lesbisch, iemand met een baard is pedofiel en een kaal meisje heeft kanker. Zigeuners stelen en zwervers? Eigen schuld dikke bult. Diabetici mogen geen suiker en Italianen kunnen voor geen meter rijden. Van bananen kun je niet meer poepen en van computeren krijg je vierkante ogen. Metalheads zijn bezeten door de duivel en gothics hebben minimaal één zelfmoordpoging gedaan. Als je alleen met een kat woont heb je bindingsangst, met een oudere man een vadercomplex en dikke mensen die bij de Grote Gele M eten hebben een eetbuistoornis. Rood is de kleur van de liefde en van groen word je rustig. Vaders die opeens met een man verdergaan zitten in een midlifecrisis en vrouwen die met een vrouw verdergaan schieten door in feminisme. Amerikanen zijn dik, Chinezen geel en Nederlanders eten alleen boerenkool. Turkse vrouwen worden onderdrukt en stille mensen hebben een angststoornis. Extrovertelingen hebben ADHD en spontane mensen Borderline. Als je niet weet wat duinen zijn, ben je gezakt voor je inburgeringcursus, maar als je wiet hebt gerookt geslaagd met vlag en (oranje) wimpel. Amsterdammers zijn altijd stoned, Volendammers eten paling bij het ontbijt en Friezen doen allemaal mee aan de Elfstedentocht en dragen naast schaatsen alleen maar klompen. En kledendracht. Docenten zijn eigenlijk geen mensen en schilders en melkboeren verwekken overal kinderen. Noorderlingen zijn stug en Brabo’s gezellig. Mieters is cool en cool is uit. En ik? Ik ben perfect en heb geen vooroordelen.

potjes in hokjes deel 2

2009-07-19T14:17:00.002+02:00

Vrouwen zijn gezellig, mannen zijn grappig. Zo is het nou eenmaal verdeeld op deze planeet. Natuurlijk zijn er uitzonderingen, maar die uitzonderingen zijn vaak toch de personen aan wie al getwijfeld wordt. Neem de homo. De homo neem je mee als je gaat shoppen. De homo roddelt net zo lief over jouw ex als jij, de vrouw. Hoe slecht hij was in bed bijvoorbeeld. Of op de homo-ontmoetingsplek ‘de bruine ster’. Maar net wat voor handen is. De homo heeft in onze Westerse maatschappij toch iets vrouwelijks meegekregen. ‘Iets vrouwelijks’ is eigenlijk een understatement, want veel homo’s gebruiken meer make-up dan de gemiddelde huishoudbeursbezoekster. Mocht je tips willen waar je de goedkoopste Marc Jacobs hakken kunt kopen, raadpleeg je homohuisvriend. Overigens is er ook een groot nadeel aan de homo in het bijzijn van vrouwen. Waar de meeste mannen niet aan drama ‘doen’, is de homo er gek op. Vrouwen ook. Wil je als vrouw dus een dagje ongestoord zonder drama een avondje lachen, ga dan niet naar de homo, maar zoek een echte man. Of meer. Hoe meer mannen, hoe minder invloed de vrouw kan uitoefenen, hoe minder drama er is. En dat is dan weer waar de lesbo om het hoekje komt kijken. Al geldt het voor menig lesbo toch weer anders dan bij de homo, want lesbo’s kun je verdelen in twee vakjes. De lipstick en de dyke. De lipstick is een zeer vrouwelijke lesbo, die niet te herkennen is als lesbo. Ze worden dus gewoon versierd door de heteroman, en genegeerd door de lesbo. De dyke is een wat stoerdere lesbo. Vaak te herkennen aan kort haar, tatoeages, piercings en hun mannelijke loopje. Dykes schamen zich niet voor hun mannelijkheid en zijn zeer herkenbaar in de lesbische wereld en worden dan ook niet gauw versierd door de heteroman. Dykes zijn over het algemeen wat relaxter dan de lipsticks. Lipsticks zijn vaak vrouwen die voor drama zorgen, waar dykes het op een mannelijker manier oplossen door te relativeren en de ‘dramaqueen’ laten voor wat het is.Waar ik qua uiterlijk een echte lipstick ben, ben ik in mijn hart een dyke. Ik ben een ontzettende droogkloot die niet gediend is van drama. Ik zoek de mannen op om ongestoord te bulderen en te drinken en te klagen over het mysterie ‘de vrouw’. Waarom zijn ze zo gecompliceerd, wordt elk compliment gezien als een aanval ‘Schat wat zit je haar leuk vandaag.’ ‘O, ZAT HET HIERVOOR NIET LEUK?!’, en eindigt bijna elke avond in tranen ‘lang leve de goedmaakseks’. Het lastige van mijn verpakking is dat mannen mij in het begin vaak zien als hetero zeikwijf. Gelukkig heb ik ondertussen een stel leuke mannen om me heen die me kennen, weten dat ik van een lolletje houd, en niet omval van ‘mannenhumor’. Ik voel me thuis bij hen en zoals mijn beste vriend laatst zei: ‘Gawy, jij bent gewoon een man met lekkere tieten’. En daar kan ik mee leven.

Hij is dood

2009-07-12T16:10:00.001+02:00

Simon Vinkenoog is dood. Ineens wil ik alles over deze man weten. Volgens sommigen de grootste ambassadeur van de poëzie. Op uitzendinggemist.nl zie ik een reportage over deze wietgoeroe. Ik bekijk deze uitzending en raak direct geïnspireerd door de houding van deze man, zijn woorden en zijn levensvisie. Hij was geen briljant schrijver, maar zijn teksten kloppen allemaal. Poëzie dichtbij de mensen. Beeldende optredens, zijn hele lichaam ging mee in wat hij vertelde. Spinvis, absurd, poëtisch en muzikaal. Fantastische optredens samen. Een gouden combinatie. Zijn hoofd vol chaos, soms totaal in de war door wat hij zelf vertelde. Af en toe zijn hoofd legen in zijn groene oerwoud in Amsterdam-noord. Zijn vrouw die niet van zijn zijde leek te wijken, en volgens eigen zeggen ‘mijn redder’ is. Bijzonder. Zo bijzonder. Nederland is een goeroe, een poëet, een ambassadeur, een wonderlijke persoonlijkheid armer. Vinkenoog zei: De dood hoort niet bij het leven, want we weten niet wat het is. Nu weet hij het. Moge hij feesten in vrede.

Buuf

2009-07-10T22:49:00.001+02:00

Ik pas op het huis van mijn ouders. Pa en de moe zijn lekker op vakantie in het verre Limburg. Genietende van het heuvelachtige landschap en de cultuur. Limburgers spreken immers een totaal andere taal dan wij. De Friezen. Afijn, ik pas op. Hond needs some attention, evenals de bloemetjes en de kikkers in de tuin. Met alle liefde geef ik die aandacht. Naast de nodige aandacht die het huis verdient, krijg ik ook nog wat terug. Ik mag namelijk dolgelukkig in het warme bad stappen, en gebruik maken van het heerlijkste bed met het heerlijkste matras van de wereld (dat denk ik tenminste, geen idee of dat echt zo is, zoveel matrassen heb ik nu ook niet gebruikt..). Omdat de zon zo zalig schijnt deze dagen, vertoef ik de meeste tijd in de tuin. In mijn bikini. Met een grote fles ijskoude limonade. Het duurt echter niet lang voor dat mijn aandacht niet meer bij de bloemtjes en de bijtjes liggen maar bij de buren. Ze zijn in gesprek. Ik luister mee. Niet bewust, maar dat gebeurt als je in de tuin ligt en alles te horen valt. Buurman wil graag wandelen. Hij geeft aan dat hij graag alleen wil wandelen en buurvrouw stemt daarmee in. Tien minuten later. Buurvrouw vraagt of buurman mee wil wandelen, want daar heeft ze zo’n zin in. Echtgenoot hoor ik diep zuchten. Om dezelfde reden waarom ik even een onverstaanbare ‘huh?’ laat blijken. Buurman had al aangegeven dat hij wilde wandelen. Alleen. Hij vertelt zijn vrouw dat hij al van plan is om te wandelen, dat had hij net gezegd. Zijn echtgenote wordt een beetje boos. ‘Wat bedoel je?? Je hebt helemaal niets gezegd!!’. Nu een iets duidelijker ‘huh?’ van mijn kant. Buurman maakt dit vaker mee en zegt: ‘Neehee, je bent het weer vergeten he? Ik heb je net gezegd dat ik alleen ga lopen’. Buurvrouw wordt nu echt een beetje pissig.. ‘Hou me toch niet zo voor de gek, je moet niet doen of ik gek ben’. Ik denk alleen: arme schat. Ze weet het niet meer. Uit het niets hoor ik de buurvrouw ineens zeggen: ‘Welk huisnummer wonen we ook alweer?’ Buurman is even stil, en besluit zuchtend toch maar antwoord te geven. ‘tweenegenentachtig Jannie’. ‘Oja, dat wist ik natuurlijk wel’. Even is het stil. Het is alsof ik de buurvrouw hoor nadenken. Wist ik dat echt niet meer? Weet ik echt niet meer dat mijn echtgenoot alleen wil wandelen? Weet ik echt niet meer wat ons huisnummer is? Deze gedachte is van korte duur, want na vijf minuten hoor ik weer: ‘Het is mooi weer, zullen we even gaan wandelen?’. Nu is buurman toch duidelijk geïrriteerd. Het enige wat hij antwoordt is: ‘Ik ga..’. Buurvrouw Jannie begrijpt niks van zijn reactie. ‘Waarom doe je nou zo? Is dat zo’n rare vraag?’ Buurman loopt weg. Zijn echtgenote snapt het niet en begint een beetje te snikken. Dit schouwspel heeft mij doen waterogen. Ik ken buurvrouw als een lieve, zorgzame vrouw. Ze wordt ouder, en meer dan vergeetachtig. Buurman weet niet hoe hij hiermee om moet gaan. Ik vind het sneu, voor allebei. Ik loop naar binnen, hopend dat dit leed mij bespaard zal blijven..

Mijn dag

2009-07-07T12:54:00.000+02:00

Gewoon mijn dag.

Voor de meeste mensen op de wereld een dag als geen andere. Een dag waarin je naar je werk gaat, school. ’s Avonds op stap want het is donderdag. Veel verplichtingen, gewoon zoals altijd. Toch is het mijn dag. Mensen om mij heen zullen ook zeggen: dit is haar dag. Al die mooie woorden. Ze was zo lief, ze kon zo schaterlachen, stil genieten, boos kijken als ze geconcentreerd was, dagenlang niets van zich laten horen. Zo was ze. Meer lieve woorden volgen. Ze kon zo gek doen met haar gezicht, haar gezicht stond nooit stil. Ze kon zo moederen, maar ook zo losgaan op feestjes. Ze hield zo van alleen in een hoekje lezen, maar ook van gezellige groepen om te observeren. Ze knuffelde nog zolang met haar Knijn, zo gevoelig. Als ze ergens voor ging, dan helemáál. Goede cijfers op school, en toch nog onzeker zijn of ze het wel zou halen. Dan hield ze zichzelf voor de gek door te denken dat ze een toets of werkstuk vreselijk gemaakt had, wat meestal toch uitdraaide in een goed cijfer. Eigenlijk best zonde. Ze had best wat zelfverzekerder mogen zijn. Maar toch: in de laatste jaren zo ontzettend gegroeid. Van een bang onzeker klein vogeltje naar een stevige vrouw die wist wat ze wilde en geen blad voor haar mond nam. Veel meegemaakt, treurige dingen. Heeft haar letterlijk en figuurlijk getekend. Niet alleen getekend maar ook gemaakt tot wie ze was. Sterker dan ooit. Gelukkig. Ze kreeg het voor elkaar om op te lossen en niet meer teveel stil te staan bij wat gebeurd was. Vrolijk en wijs door wat geweest is. Meestal het zonnetje, soms het regentje in huis. Met humor en zelfspot keek ze naar haar eigen onzekerheden en wist ze te relativeren. Ze wist mensen te charmeren door te complimenteren en te glimlachen, wat ze veel deed. Ze hield onvoorwaardelijk van de mensen met wie ze omging. Ze had misschien maar weinig echte vrienden, maar die mensen konden wel altijd op haar rekenen. Als ze iets ontdekte wat ze fantastisch vond ging ze daar helemaal in op. Schrijven, theater, humor, mooie vrouwen, breien. Zaken waar ze vol passie mee bezig was, en zeer smakelijk over kon vertellen. We zullen verder gaan, maar haar niet vergeten.

Het was een fijne meid.

Zo. Ik heb het maar alvast gedaan. Goed voor je zelfbeeld.

eventjes niet..

2009-06-28T16:47:00.002+02:00

Ben heel benieuwd hoe het zal zijn. Net als vorig jaar? Twee maanden Niet. Geen. Nul. Of een toevalstreffer en dan even wel, maar ik ga daar niet van uit.
Dus ik ga je nu twee maanden niet zien. Vorig jaar had ik je in mijn hoofd helemaal opgehemeld. Je was mooier, liever, sexyer dan ooit tevoren. In mijn hoofd dan. Ik was zo zenuwachtig op de eerste schooldag dat ik bijna ben flauwgevallen. Zo verliefd. Nu weer twee maanden niet. Ik heb geleerd van het afgelopen jaar, rustiger geworden. Minder verliefd. Geloof zelfs dat ik je voor 80% heb weten te verwijderen uit mijn hoofd. Zal het helpen dat het nu twee maanden duurt voor ik je weer zie? Helpen in de zin van: ik zie je niet dus ik word niet steeds met je geconfronteerd? Of misschien weer andersom. Je wordt weer mooie, beter, liever. We zullen zien. Tot over twee maanden.

Over de liefde

2009-05-29T14:20:00.000+02:00

Geweldig boek. Echt iets voor mij. Doe er een boekbespreking over! Kun je een goed cijfer halen voor iets waarmee je je kostelijk hebt vermaakt. Wat een idee. Ik zeg: Doen. Denk eens na, doos. Waar ging dat boek over. Over de liefde. Een prachtig thema. Een thema waar je alle kanten mee opkunt. Je eerste liefde. Een lesbische liefde. Wat prachtig en wat fijn, en wat onbereikbaar want ze is je docente. Jarenlange verliefdheid op een vrouw terwijl je van hetzelfde geslacht bent. Onbereikbaar. Ze kijkt je niet eens aan! Totaal niet geïnteresseerd in wie jij bent en hoe jij doet. Alleen of je je huiswerk wel op tijd af hebt en of je cijfers wel oké zijn. En toch blijft ze je fascineren. Jaren lang. Ondertussen komen er heus wel weer liefdes voorbij. Lange en kortere relaties. En heus ben je ook gelukkig met hen. Natuurlijk geniet je van de liefde die je van ze krijgt. De seks. Genegenheid. Warmte. Humor. Wat een genot als een vrouw net zo van jou houdt, als jij van haar, of soms dat zij zelfs meer van jou houdt dan andersom. Beter kun je je toch niet wensen? Wat een genot. En toch blijft ze steeds in je hoofd rondspoken. Die vrouw die je jarenlang en je als eerste zo vastklemde in emotie. Het leven gaat door. Je probeert haar te ontwijken, niet meer aan haar te denken. Alles van haar te vernietigen.. Toch komt ze op de één of andere manier elke keer weer terug in je leven. Toeval? Misschien toch maar laten gebeuren? Vrienden zeggen dat je er toch maar eens mee bezig moet. Deal ermee. Dus dat doe je. Eindelijk beantwoord je haar brief en gaat bij haar langs. De liefde is weer zoals het vroeger was. Alsof het nooit anders is geweest. Maar nu is het anders. Je bent ouder, wijzer. Je kunt ermee omgaan. Je kunt het afsluiten. Jij bent ouder, en zij al helemaal. Nog één laatste fantasie, en dan is het afgelopen. De liefde is over. Ik kan weer verder.Wat een mooi boek, Over de liefde.

Irritatie van de week

2009-05-28T17:56:00.000+02:00

Wij vrouwen van boven de dertien hebben er véél van. En soms teveel, en soms ongereguleerd. Om gek van te worden. Om chocola van te eten. Om emotioneel incontinent van te worden. Gedoe. Dat is het. Vooral als het niet werkt zoals het hoort te werken en maar blijft stromen in plaats van netjes wanneer het moet. Hormonen. Kill the beasts!!! Geen extra hormonen meer voor mij. Ik doe het niet meer. Ik vertik het. Ik wil gelukkig zijn. Geen moeite hebben met glimlachen, of liever nog: bulderlachen. Niet opzoek hoeven gaan naar het telefoonnummer van Kleenex om te informeren naar multipack tissues. Geen verwaarloosd huishouden en geen overmatige drang naar chocolade. Zo, nu ik dat spul door de plee heb gespoeld ga ik weer lekker opnieuw beginnen. Allereerst mijn huisje weer lekker op orde en schoon, daarna alle chocoladewikkels de deur uit, de ramen en gordijnen open voor de grote hoeveelheid zonneschijn die op me wacht, en weer naar de sportschool om de chocoladekilootjes er weer af te sporten. Ik ga er weer tegen aan!!!

De eenzaamheid

2009-05-13T12:25:00.002+02:00

Ze was er zomaar toen ik thuis kwam,
Op een avond het was laat.
Nu zal ze altijd naast mij lopen,
Ze woont voor altijd in mijn straat.

Ze kent de geur van rotte liefdes,
Ze ruikt verdriet,
ze is een gier.
Ze heeft mij blijkbaar opgewacht,
Ze kwam terug nu is ze hier.

Met haar uitgestreken trekken,
En haar ogen zwart omrand.
Brengt ze elk hart tot tranen,
Maakt ze elke pijn tot brand.
En zo bleekt ze elke blijheid,
Zo verweekt ze elke kracht.
En ze mengt haar koude winter,
Door mijn warme zomernacht.

Die trieste zwarte mantel
En dat ongekamde haar.
Onaanzienlijk en wanhopig,
Ga toch weg naar weet ik waar.
Met je blikken van verveling
Breng je niets dan averij.
Ga toch weg naar ergens anders
En zoek daar dan maar naar mij.

Ik wil nog draaien in mijn heupen
Als de lente mij verward.
Ik wil mijn wakker hart nog voelen,
Kloppend om een kloppend hart.
Ik wil nog nachten lang niet slapen
En ten slotte als het kan,
Wil ik dood willen van liefde,
Met een kop vol houden van.

Maar ze zei; ‘open je voordeur
Want je raakt me nooit meer kwijt.
Je liefdes zijn al lang vergaan,
Ik ben terug ik heb de tijd, ja’
Ze schreven mooie verzen,
Die mooie mannen op een rij.
Nieuwe lentes, nieuwe woorden,
Dat is allemaal voorbij.

Wende Snijders

Bijrijder B

2009-05-06T17:24:00.001+02:00

Daar wacht ik dan. In een kamertje, samen met die meneer die elke week naast mij zit. De man die altijd zijn commentaar klaar heeft, maar ook enorm geestig is. Ik rommel wat met mijn nagels, kijk af en toe naar de klok, en veeg het koude zweet van mijn handen. Het is twee uur. We mogen naar binnen. Tafeltje vier. Ik werp een vlugge blik en sprint bijna naar tafeltje vier. Of ik al eens vaker examen heb gedaan. Nee is mijn antwoord. Snel verbeter ik haar. Ik zit hier namelijk niet voor mijn examen, maar voor mijn tussentijdse toets. Ik kijk haar weer aan. Wat een ogen. Ik bloos. Ik maak stomme grapjes. Ik bloos weer. Ze lacht. Ze lacht harder. Ze vindt ‘me er ééntje’. Ik word nog zenuwachtiger. We lopen naar de auto en ze merkt op dat ik er verhit uitziet, dat ik mijn vest misschien beter uit kan trekken. Mee eens. We gaan rijden. Ik kan me nauwelijks concentreren. De vrouw naast me heeft teveel impact op me. Ik maak de ene fout na de andere, en ik schaam me rot. Af en toe kijk ik naar het bijrijdersinstructeursspiegeltje en zie haar ogen. Haar ogen naar mij kijken. Weer een rode gloed. Weer een bocht afgesneden. Bijna een spiegel eraf. Bijna een kind omver gereden.. Sorry mevrouw de examinator. Je leidt me af. Vreselijk af. Ons rondje is gereden. Weer terug naar het lelijke grijze gebouw. Daar volgt mijn vonnis. Doodbenauwd ben ik. De mevrouw met de prachtige ogen vindt dat ik goed kan rijden! En dat ik mijn vrijstellingen heb verdiend! Minder zenuwachtig zijn de volgende keer? Ik zeg dat ik eraan ga werken. Zij zegt dat ze me de volgende keer graag weer wil zien. Ik zeg dat ik dat ook hoop. Ze schrijft nog wat aantekeningen op mijn papier en knipoogt naar me. Ik ga weg. Nog steeds rood, maar zielsgelukkig.

Voor Froukje: Bloem, spin, angst

2009-04-21T20:03:00.002+02:00

Het is er al sinds ik een klein meisje ben. Ooit een soort van geërfd van mijn geliefde achternicht. Mijn o-zo lieve nicht bij wie ik altijd in bed mocht slapen als ik verdrietig was. Of gewoon als ik niet kon slapen. Of gewoon als ik zin had om mij tegen mijn geliefde achternicht te vlijen. Mijn lieve mooie blonde grote achternicht. Op dat moment gewoon mijn lieve grote zus. Want ik mocht bij haar in bed als ik bang was. En we aten beschuitjes met meer hagelslag dan toegestaan was. En ze leerde me dat ik in het midden van de wasbak moest spugen als ik mijn tanden had gepoetst, zodat je het gewoon weg kon spoelen. En ze leerde me dat paardjes hinniken, en dat de meeste paddenstoelen helemaal niet eetbaar zijn en… nog veel meer. Het was vast niet haar bedoeling, maar het gebeurde. We liggen te zonnen in de enorme tuin van mijn tante. Een heerlijk tuin met veel gras en bloemetjes en een konijntje en een koe achter het hek. Mijn grote lieve zusnicht kriebelt met een veertje in mijn nek en gilt het uit. We schieten beiden een meter of drie de lucht in. Ik kruip in de armen van mijn lieve nicht en even later zitten we met onze benen in de lucht op de tafel. Ik krijg de opdracht niet te bewegen. Stel je voor dat ‘ie ons ziet! In de fase van mijn leven waarin ik mij nu bevind neem ik alles op en aan van grote lieve mensen. Ook van niet grote lieve mensen, maar dat is op dit moment niet relevant. Dit grote meisje, mijn grote voorbeeld, mijn held. Mijn held gilt voor dat beestje dat daar over de grond loopt. Dat beestje dat zoveel mensen angst aanjaagt. Dat beestje dat wel écht eng moet zijn. Dat beestje dat mijn held ook bang maakt. Het kan niet anders dan dat dit beestje heel gevaarlijk is. Klein-meisje Gawy zal dit inprenten en nooit vergeten. Nooit. Het spinnetje met zijn acht pootjes. Hij moet ook wel scherpe klauwtjes hebben. Of tenminste hele scherpe tandjes. Nooit vergeten. Voor altijd wegduiken voor dit gevaar. Nichtzus zie ik niet meer, maar de grote gevaren des temeer. Nog altijd gil ik het uit, uit angst dat het gevaarlijke beest mij zal verslinden. Of gewoon te snel loopt. Of dat het arme beestje gewoon een beetje in de buurt komt. Nee. Een geldige reden heb ik niet om bang te zijn. Was het maar zo. Het is er ingeprent, en nu kan het er nooit meer uit. Tenzij ik een dure therapeut neem. Maar daar ben ik te lui voor. Of daar heb ik gewoon teveel therapeuten voor gezien. Het heeft ook z’n charme. Lieve zusnicht zal ik nooit vergeten. Bij elk angstgilletje zal ik aan haar denken.

Geef me drie woorden..

2009-04-19T22:31:00.003+02:00

Dan zal ik er een kort verhaaltje van proberen te maken.

Prima. Hier zijn je drie woorden:Liefde, sterren, nacht..

Wij in een huisje, met plannen om er een kleintje bij te nemen. Een huisje welteverstaan. Met zicht op de Mediterannee. Maar eerst zouden we trouwen, alleen wij twee. O- en natuurlijk wat getuigen. Zo van de straat. Allebei nog last minute een jurk gekocht. Classy, maar niet té. Bedenkend wie dan rechts moet staan, en wie links. We zijn tenslotte allebei de prachtige vrouw. We kunnen ook beslissen dat er geen links of rechts is, maar dat we allebei in het midden staan. Allebei dolgelukkig en weer net zo verliefd als in het begin.We vluchten naar ons kleintje en fantaseren over ons kleintje. Van jou of van mij? Uiteindelijk natuurlijk van ons allebei, maar toch. Mijn lijf of het jouwe? Een pracht combinatie van ons. Het volmaakte paar. Dan mag ons kleintje in jou groeien. Jij bent perfect. Wauw, wat ben jij perfect. Ik kijk naar buiten met ons prachtige uitzicht. Een sterrenhemel zo breed, zo breed zie je ze alleen hier. Overal sterren, oneindig veel. Jij ontdekt een vallende ster en zegt dat we mogen wensen. Ik vertel mijn wens. Dat dit geluk nooit meer hoeft te stoppen. Het voelt niet goed. Mijn wens is verklapt. Nu zal hij niet meer uitkomen. Jij stelt me gerust. Onze lijnen zitten op één niveau, en zonder woorden weet ik wat jij hebt gewenst. Ik ben gelukkig. Uitzonderlijk gelukkig. Wij zijn mooi. Wauw, wat zijn wij mooi. Lief licht, warme bron. Alles waar wij om draaien is liefde. Onmogelijk is het om jou te vertellen hoezeer ik je liefheb. De grootsheid past niet in deze dimensie. Mijn meisje. Mijn Meisje mijn meisje. Mijn allermooiste meisje. Mijn droom, mijn vlucht, mijn muze, mijn liefde..

Oke, nu je dan toch bezig bent, kun je met deze woorden ook wat doen?? 'lantaarnpaal, zomer, vakantie'

Ik zal kijken wat ik kan doen..

"God, wat is het toch heet in de achtertuin." Zei Sofie toen ze in haar eentje achter haar huisje in haar tuintje op het zuiden zat. Ze woonde hier nog niet zolang, maar ze kwam precies op het juiste moment. Vlak voor de warmte begon is ze in dit huis getrokken en heeft ze alles nog in kunnen richten. De rest van het huis was al naar wens, dus ze hoefde alleen haar meubels op de juiste plaats te zetten. Dit was waar ze al jarenlang naar verlangde. Een eigen plekje, onder de zon, samen met haar geliefde. En wat voor geliefde. Ze had het idee dat er niks meer mis kon gaan. Alles waar ze vroeger van droomde, toen lang niet alles zo liep zoals ze dat wilde, was uitgekomen. Een warm nest, waar ze zo naar verlangde. Een prachtige minnares en een tuin op het zuiden. Ze dacht nog wel eens na over vroeger. Ze had het lang niet altijd slecht hoor. Integendeel. Ze had lieve vrienden en ze kon bijna alles doen wat ze wilde. Nu pas, zo achteraf gezien kon ze kijken hoeveel geluk ze had in die tijd. Natuurlijk was niet alles prachtig, maar de zon maakte op dit moment dat alles er mooi uitzag. Al was het alleen maar op dit moment. Als ze nadacht over vroeger kwamen vanzelf de herinneringen naar boven. Ze weet het nog goed. Voor ze Janine ontmoette, was er een meisje. Haar allereerste vriendinnetje. Dat meisje. Dat meisje die haar achterna was gereisd naar mallorca, toen ze daar met haar ouders op vakantie was. Met wie ze lief en leed deelde. Soms iets meer leed dan lief, maar gelukkig vaker lief dan leed. Ze had het best naar haar zin gehad in die periode. Ze leerde wat het was als iemand écht om je geeft, van je houdt en je warm wil houden. Natuurlijk hadden ze wel eens ruzie, maar het kwam eigenlijk altijd wel goed. Een warme herinnering, die ze hoopte te koesteren, ook al was ze nu dolgelukkig met haar vrouw..
De lantaarnpalen gingen weer aan. Het was zomer, maar de tijd ging ontzettend snel. Ze dacht dat ze nog maar kort aan het dromen was, maar de nacht nam alweer haar intrede. Dit wilde ze vaker. In haar tuintje, genieten van de zon, net zolang tot ze weer onderging. Genieten tot de laatste zonnestraal..

snif.. Wanneer ga je me weer eens drie woorden geven? Best leuk!!

Workshopje gedaan

2009-04-16T00:08:00.001+02:00

Was best geestig. Zie hier het resultaat. Niet heeeel bijzonder, maar leuk genoeg om te delen.

Beschrijf een ongeluk in verhaalvorm.

Daar lopen we dan. Het is warm buiten. Ik gok een graadje of 25. Jij zegt dat het warmer is. Misschien komt dat omdat we hand in hand lopen. Lekker warm. Verliefd staar ik je aan. Het is prachtig. De zonnestralen maken dat je haar zo glanst. We hebben geen besef van tijd. Het wordt rustiger op de weg. Het begint te schemeren en de straatlantaarns gaan één voor één aan. Steeds wat donkerder. Ik zie de zon al niet meer. Mijn ogen wennen maar langzaam aan het donker, dus ik hou je wat steviger vast. Plotseling maak je een sprongetje en vallen we samen op de grond. Ik heb alleen een schaafwondje op de palm van mijn hand. Ik kijk achterom en jij zit nog daar op de grond. In stilte. Je opent je handen en ik zie dat je een egeltje in je hand houdt. Dood. We begraven haar en slaan een kruisje. Rust in vrede, lieve Egel. We lopen verder, in stilte maar nog steeds gelukkig en verliefd.

Vat je ongeluk samen in één volzin.

We lopen romantisch in de avondschemering, het egeltje dat ons treft overleeft het niet. Na het begravingsritueel kunnen wij stil en gelukkig verdergaan.

Maak een Haiku over je ongeluk.

Avondschemering
Jij, ik, lopen, egeltje..
Dood, stil.. Gelukkig

Beschrijf een dialoog waarin je de schuldige van het ongeluk de vraag stelt: ‘waarom?’

-Prachtige schemering. Wat ben je mooi, romantisch, maar steeds killer, kouder, donkerder.. verraderlijk. Zoveel gezichten. Waar haal je ze vandaan?
-Eigenlijk ben ik zoals de rest van de wereld. Niet in een woord te vatten, maar duidelijk een verschijnsel met meerdere kanten. Zoals de zon die je kan verbranden en verblinden, maar ook kan verwarmen en als de regen die je koud en nat maakt, maar ook verfrist en bevloeit.
-Het egeltje heeft het niet mogen overleven, kon je niet langer wegblijven en de zon haar werk kunnen laten doen?
-Niemand heeft de wereld in zijn hand. De schemering laat niet op zich wachten en het lot is niet te beïnvloeden. Het was de tijd voor het egeltje.

Maak poëtische reclame voor je ongeluk, waarin je het rechtvaardigt.

Dat wat je niet zou verwachten.
Iemand z’n dood is de ander z’n brood.
De dood van een egel, een prachtig ritueel wat volgt.
Samen de dag kunnen eindigen, delen en weer verdergaan.
Een heerlijkheid voor stellen om bij elkaar te komen Closer te zijn dan ooit te voren.

Op de kappersstoel

2009-03-31T18:52:00.001+02:00

Al een aantal dagen ben ik voorbereid. Ik weet dat ik erheen moet. Ik weet dat het te lang is geworden en ik weet dat ik teveel gespleten haarpunten heb. Ik stel het uit. Ik wíl niet! Ik wíl daar niet zitten. Ik moet. Uitstellen heeft geen zin. Maar ik weet dat als ik daar zit, ik de story ga lezen, zolang ik moet wachten. Maar ik wíl niet weten of Frans Bauer nu wel of niet een affaire heeft met een ander…e man. Het interesseert me niet of Yolanthe wel of niet zwanger is van Jan. En toch doe ik het. Ik weet nu al dat ik dat blaadje ga pakken. Dan word ik eindelijk uit mijn lijden verlost. Ik mag plaatsnemen in de stoel. De stoel die best heel lekker zit. De stoel waarin je verlangt om je ogen dicht te doen. Waarin je verlangt dat de kapster heerlijk over je bolletje aait, je haren lekker door haar vingers laat glijden. Daar waar je alleen verlangt naar een zacht achtergrondmuziekje, en de zachte handen van de kapster. Meer niet. Een half uur lang. Dat is het enige wat je wilt. Het gebeurt niet. Dat weet je. Kapsterlief houdt namelijk niet van stilte. Ze blijft me vertellen hoe lang en dik mijn haar is en hoe graag ze zou willen ruilen en hoe haar vriend het heeft uitgemaakt afgelopen weekend en hoe fijn het is dat de zon weer schijnt omdat ze nu toch wel last begon te krijgen van een laat-winterdepressietje en dat ze zó ontzettend geen spijt heeft gehad dat ze een abonnement heeft genomen op de zonnestudio omdat ze nu dan ondanks de donkere dagen die geweest zijn toch nog een kleurtje heeft en dat ze zo graag past op haar kleine neefje die eigenlijk meer naar haar luistert dan naar zijn moeder wat dan weer logisch is omdat ze zo’n secreet is en dat ze zo blij is dat er nog klanten zijn die wel gezellig willen praten over dit soort dingen en dat ik een van de weinigen ben die naar haar luistert en dat ze daar zo blij om is. Ondertussen kijk ik naar de spiegel, en heb ik nauwelijks door waar ze het allemaal over heeft. Ik schud een keer met mijn hoofd en roep –toevallig- goed getimed ja en nee. Het halve uur is voorbij. Mijn haar is gekapt en de kapster vertelt me dat ze zo blij is dat we zo leuk hebben kunnen praten. Met tuitende oren en een geforceerde glimlach loop ik de zaak uit. Ik kan er weer een paar maanden tegenaan. Ach, ik zeg maar zo: Als je haar maar goed zit.

Maartse buien

2009-03-26T05:49:00.004+01:00

Het is maart. De wind klaagt als een ongure vijand rond het huis en neemt grote, vette waterdruppels met zich mee. Grote, koude, gemene druppels. Druppels die pijn doen als je je naar buiten waagt. En het meisje waagt zich naar buiten. Ze heeft zich dagenlang verstopt, maar moet weer door. Ze wil niet. Ze wil de confrontatie niet aangaan. Verstopt onder haar dekens voelt ze zich geborgen. Veilig. Echter voor even. Ontkenning van wat er zich buiten werkelijk afspeelt. Ze weet dat de storm haar pijn zal doen, alles in de war zal brengen, haar tegenwind zal brengen. Ze heeft dit vaker meegemaakt.
Ze weet ook dat maartse buien tijdelijk zijn. En dat de wind haar afleidt. Frisheid. Koud en fris. Helder en confronterend. Ze moet nadenken over het hier en nu. De wind verfrist haar geest. Ze mag zich helemaal laten gaan. Schreeuwen tegen de wind in. Vechten tegen de ijzige druppels. Huilen. Huilen als de grote grijze wolken boven haar. Het is maar tijdelijk. Straks is dit allemaal voorbij en breekt de zon weer door. Dan kijkt ze door het raam en voelt ze een zachte warmte op haar gezicht. Een warme zon die haar hoofd teder kust. Alsof de zon haar liefde is. Haar troost en verwarmt.

Doorgaan. Vechten tot de zon aanbreekt.

Eerste indruk

2009-02-26T22:33:00.001+01:00

Het wordt me iedere keer weer duidelijk. De eerste indruk lijkt het belangrijkste. Dat is wat ze meestal beweren tenminste. Je ziet me. Ik loop rond. Ik lach. Ik doe een beetje maf. Ik ben bewegelijk. Ik lach naar jou. Ik wil je beter leren kennen. Jij mij ook, dat kan ik zo zien. Je lacht naar mij, zwaait naar mij, kijkt naar mij, knipoogt naar mij. Ik wil je zo graag leren kennen. Als jij dat ook écht zou willen, zou je dan nog wel van me kunnen houden als dat je denkt dat je van me zou houden zoals je zou doen wanneer je nog niet weet wie ik ben? Gewoon zoals het zou zijn vanuit je eerste indruk? Zou je me nog steeds willen leren kennen als je eenmaal iets meer weet dan wat je nu weet? Dat ik lang niet altijd lach? Dat ik een getekend verleden heb? Een verleden die mijn heden en toekomst tekent? Dat je voor het eerst de krassen op mijn lijf ziet, maar mij nog steeds wilt leren kennen? Dat meisje dat ik nu ben? Niet dat meisje van vroeger? Vroeger bestaat nog steeds, dat weet ik, maar het is niet meer wie ik nu ben. Wil je me nog steeds beter leren kennen als je wist dat ik meer psychologen, psychiaters en ander gespuis heb gezien in mijn leven dan een gemiddelde psychopaat? Ik weet dat ik mijn verleden niet uit kan wissen. Ik wou dat ik het kon. Ik wil dat meisje niet meer zijn. Ik wil dat meisje zijn die je nú ziet. Dat maffe meisje. Dat meisje met die stralende ogen. Zij die zo graag en veel lacht. Zij die toevallig wat littekens heeft, maar nu zo straalt. Zij die zoveel om jou geeft, die jou zo graag beter zou willen leren kennen, maar niet durft. Omdat ze bang is dat ze weer afgerekend zal worden op wat haar lichaam je vertelt over haar verleden. Haar littekens. Die lelijke dingen die niet zullen verdwijnen, slechts zullen vervagen. Toch is ze dat meisje dat je nu ziet. Ze is niet meer dat zwaar gewonde zielige vogeltje. Ze geniet namelijk echt van het leven, en, minstens zo belangrijk, van jou. Ze durft niet omdat ze bang is voor je afwijzing. Dat je niet meer ziet dan de littekens. Maar aan wie ligt dat dan? Aan jou of aan mij? Als je echt zo mooi bent als je lijkt, kijk je naar wie ik nu ben. Volgens mij ben je echt zo mooi. Het lijkt me prachtig. Ik kan niet wachten..

Verslaving

2009-02-19T12:09:00.001+01:00

Ik weet dat het slecht voor me is. Als ik iets wil, wil ik het helemaal. Ik kan niet stoppen na één drankje, één zoen, één koekje uit de koektrommel. Niet één kilo afvallen, maar zeven. Radicaal, desnoods met mijn vinger in mijn keel. De reden waarom ik nog nooit aan een sigaret heb gelurkt, niet eens weet hoe drugs eruit ziet en nog nooit op een brommer heb gezeten? Ik kan niet stoppen. Als ik begin wil ik het helemaal. Moet ik het opmaken. Nog een koekje, nog een sigaret. Vooruit ook nog een snuifje. Als ik je mooi vind moet je erop rekenen dat ik niet voor een week van je houd, maar dat je een paar jaar een me vast zit. Ik wil je proeven, ruiken, voelen. Als ik eenmaal aan je geproefd heb, laat ik je niet meer los. Ik wil altijd meer. Verslaafd. Niet één koekje uit de trommel. Helemaal leeg moet ‘ie. Niet één drankje tijdens het stappen. Nee, helemaal los. Ik ken mijn gewoonten, en wil het ook niet. Ik wil sober blijven, geen sigaretten voor mij. Geen drugs. Als ik besluit om een drankje te nemen, dan weet ik dat ik dronken zal eindigen. Saai? Ja, soms wel. Mijn besluit om dan maar géén drankje te nemen. Spa blauw is toch minder gezellig. En dan die vrouw. Die vrouw die in mijn leven is gekomen. Die aantrekkelijke vrouw die mij aantrekt als een magneet. Eenmaal geproefd, en nooit meer los kunnen laten. Ze is verslavend, steeds wat meer.. Een verslaving die slecht voor me is. Je kwetst me keer op keer, maar ik laat het toe. Elke keer besluit ik te stoppen, maar de verslaving is sterker. Altijd kom ik terug bij jou en kom jij terug bij mij. Samen besluiten we om er voorgoed mee te stoppen. Geen relatie meer. Goede vrienden dan maar? Gelukkig, ik hoef het niet helemaal los te laten. Als een rookverslaving: Alleen een sigaretje tijdens het stappen. Ontkenning. Één sigaretje kan geen kwaad. Van binnen wetende dat elke sigaret telt. Elke keer dat je bij mij bent gebeurt het, en we weten het. Je bent een slechte gewoonte, een verslaving. Iets wat moet stoppen. Vandaag neem ik het besluit: De laatste sigaret heb ik opgerookt. Geen drankje deze avond. Geen vinger in mijn keel. De koektrommel gaat dicht. Het is klaar nu.

Je wakkert me aan..

2009-02-13T19:23:00.000+01:00

Ik zit rustig in gedachten achter een tafeltje op school. Schrift bij de hand, voor het geval ik heldere ingevingen krijg die opgeschreven moeten worden. Op zo’n moment doet de buitenwereld mij niets. Ik hoor niets, ik zie niks behalve de woorden op mijn papier. Maar dan. Iets in mijn geest ontwaakt. Iets in mij wordt wakker geschud. Herinneringen komen naar boven. Alleen omdat ik iets meekrijg van een geur. Een zintuiglijke waarneming. Niet helemaal bewust. Vooral onbewust zelfs. Voor ik door krijg wat er gebeurt is het moment al voorbij. Het enige wat ik nog hoor zijn de klapdeuren. Ik zie een stukje van je beklede lijf en besef dat je mij weer hebt wakker geschud. Zonder je te zien, alleen een windvlaag en een nauwelijks waarneembare geur. Het bewijs dat ik het niet onder controle heb. Het bewijs dat jij magisch bent. Mij wakker schudt. Waarom ben jij het toch steeds? Hoe doe jij wat je doet? Zal er een moment komen dat jouw vlaag, jouw geur mij niet meer raakt? Ik in gedachten zal blijven en ik niet doorheb dat jouw vlaag, jouw geur langs mijn zintuigen gaan? Je bent magie. Anders kan ik het niet beschrijven.

Schim

2009-02-04T17:29:00.001+01:00

Ik word emotioneel. Ik heb zojuist mijn handen gewassen. Zeep over mijn handen laten lopen en mijn handen zachtjes ingewreven met het zachte spul. Mijn langzame in- en uitademing. Onbewust. Een automatisme. Van levensbelang. Deze levensbehoefte zorgt voor een diepere inademing. Mijn reukzin wordt geprikkeld. Ik heb het niet in de hand. Het plaatje in mijn hoofd dringt zich aan mij op. Ik begin te rillen. Kippenvel en tranen in mijn ogen. Het prikt. Ik zie je. Jouw geur in mij. Alleen de zeep die dit warme en koude gevoel losmaakt. Ik heb het niet in de hand. De warme, zoute tranen rollen van mijn wangen op het papier. Ik mis je. Ik mis ons. Onze tijd samen waarin we gelukkig waren. Ik was het kwijt. Dacht dat dit gevoel nooit meer terug zou keren. Ik dacht dat de toekomst mijn verleden voor altijd zou wissen. Als ik andere zeep had gebruikt was ik gelukkig gebleven, had ik dit gevoel niet gehad. Zou jij voor de rest van mijn leven een ‘ding’ van vroeger zijn. Niet meer dan een schim. Je bent meer dan een zintuiglijke waarneming.

De douche

2009-01-14T22:37:00.000+01:00

19-01-2008

Waar ik mee af wil en moet rekenen, wat me dwarszit, wat me bezighoudt.

Terwijl ik me sta te boenen onder de douche, mij nu voor de derde keer inzeep, niet omdat ik zo smerig ben, maar omdat ik dan langer na kan denken over alles waar ik mee af wil rekenen, wat me dwarszit en wat me bezighoudt. Het huis is gevuld met de frisse geur van zachte zeep, vermengd met de geur van mijn, naar kastanje ruikende, shampoo. De geur van mijn gedachten. Want onder die warme stralen gebeurt alles. Mijn inspiratie, mijn afschuw, mijn blijdschap. Daar vindt het zijn hoogtepunt.Mijn zware, moeilijke, wrekende gedachten mogen hier ontsnappen. Mijn afschuw, mijn boosheid. Hier kan ik het kwijt. En altijd weer vindt het zijn weg.. Altijd weer komt het terecht waar het hoort. Er is geen ontsnapping mogelijk aan het doucheputje.Niemand heeft hier last van mijn tranen, mijn vloeiende bloed. De enige die het hoeft op te vangen is dat gat in de grond. Daar waar het vermengd wordt met het water en de zeepresten. Niemand die weet dat mijn leed bestaat, want buiten de douchedeuren komt het niet.Soms grijpen mijn gedachten om zich heen. Willen ze ontsnappen. Het wordt te groot. De grond kan het niet meer aan. Alles overstroomt. Vol=vol. Het wil naar buiten treden, zichzelf laten zien. Dat ze daarbuiten wachten. Als een grote douche die al mijn tranen op wil vangen. Vrijheid. Openheid. Mijn wrok, mijn afschuw, mijn boosheid, mijn inspiratie. Ooit zal ik er klaar voor zijn. Ik ben klaar voor de wereld, en de wereld voor mij.

Mijn kistje

2009-01-08T11:38:00.000+01:00

Schrijven heeft voor mij vele doelen. Een daarvan is ontspanning. Ik kan schrijven omdat ik ineens ontzettend veel inspiratie heb, of omdat ik me verveel. Ik zie iets buiten op straat en wil erover vertellen. Gewoon omdat het de moeite waard is om te delen. Soms schrijf ik omdat ik iets uit wil dragen, mijn mening ergens over kwijt wil. Schrijven heeft voor mij nog een doel. Het kan namelijk ontzettend therapeutisch werken. Inzicht geven. Zo las ik laatst een stukje wat ik meer dan een jaar geleden geschreven heb. Het stond in een schrift die ik al tijden niet in mijn handen had gehad. Ik las het terug en ontdekte dat het me inzicht gaf in wie ik eigenlijk was, of ben en waarom ik sommige dingen heb gedaan op de manier waarop ik het deed of doe. Een zo'n stukje wil ik met jullie delen. Door dit stukje begreep ik mijn eigen gedrag wat beter. Misschien snappen anderen mijn gedrag van toen ook beter na het lezen van het stukje 'Mijn kistje'.

Mijn kistje

Ik ben een groot voorstander van eerlijkheid. Puurheid. Echtheid. Ik heb 1000 maal liever dat je oprecht vindt dat ik een trut ben, en dat ook zegt, dan dat je om maar vrienden te blijven, een toneelstukje opvoert. Zelf streef ik daar ook naar. Al blijft het moeilijk. Je wilt stiekem toch aardig gevonden worden. Geliefd zijn. Niet teveel kritiek ontvangen.Als kind ben ik gewend geweest om altijd mijn mond te houden. Het liefste meisje te zijn. Het vrolijke meisje waar iedereen van houdt. Ik deed ook erg mijn best om boosheid en verdriet niet te uiten. Behalve als iedereen boos of verdrietig was, dan mocht ik meedoen van mezelf. Dan ging ik mee met de grote groep.Dit gedrag –mijn echte gevoel wegdrukken en het ideale kind uithangen- is mij bijna fataal geworden. Als je altijd ideaal bent of doet. Je echte gevoel is er namelijk wel! Alleen weet het gevoel niet waar het heen kan. Ik had daarvoor een klein kistje. In dit kleine kistje stopte ik al mijn boosheid en andere ‘verkeerde’ emoties. Na een aantal jaren werd mijn kistje te klein. Mijn kistje werd vervangen door een la, wat niet veel later werd vervangen door ladekast met hangslot. Rond mijn vijftiende was ik weer toe aan een nieuw opbergsysteem. Ik zat te denken aan iets als een grote kluis. Zo één die ze bij de Nederlandsche bank ook hebben. Met een ontzettend ingewikkeld cijfercombinatie-slot, die ik toch zou vergeten zodat alles wat ik erin zou stoppen er nooit meer uit kon. Ik schafte er één aan, en droeg ‘m altijd met me mee. Het was behoorlijk zwaar tillen, dus op een gegeven moment verliet ik zelfs mijn slaapkamer niet meer. Mijn kluis was zo zwaar dat ik ‘m niet meer kon dragen. Op een gegeven moment werd zelfs de kluis te klein. Al mijn verkeerde emoties bleven zich opstapelen. Hier was zelfs deze kluis niet op berekend. Hij ontplofte. Ik had niet kunnen vermoeden dat het zo’n puinhoop zou geven. Gelukkig gebeurde het op mijn slaapkamer, zodat de rommel daar bleef. En gelukkig had ik een goed mechanisme opgebouwd en bleef al mijn angst, verdriet en boosheid in mijn kamer. Als ik buiten mijn kamer kwam, zette ik gewoon mijn masker op. Ik nam vanaf nu ook mijn oude kleine kistje mee naar buiten. Daar bleef ik al het ‘verkeerde’ in stoppen. Eenmaal thuis leegde ik het kistje op de grote hoop. Als ik in mijn kamer was, was ik samen met mijn grote hoop. Mijn angst, verdriet en mijn boosheid. Hier was het vrij. Mishandelde het me. Met z’n allen tegen één. In mijn kamer was ik doodsbang, verstopte ik me onder mijn dekens en huilde ik. Mijn overmannende emoties richtten zich op mij door mij ondraaglijk pijn te doen. Ze namen me totaal over. Ik ging kapot van alle pijn. Ik leefde niet meer, ik overleefde. Op een gegeven moment trok ik het echt niet meer. Het enige wat ik nog wilde, was doodgaan. Niets meer hoeven voelen. Nooit meer mijn kistje mee hoeven slepen. Nooit meer overmand worden door die allesomvattende pijn. Het was genoeg.

Gelukkig leerde ik in de jaren die volgden hoe ik beter met die emoties om kon gaan. Ik verzamel niet meer, maar ik laat ze gaan. Soms dringen de monsters zich aan mij op. Op zo’n moment kijk ik ze recht in de ogen, en schop ik ze mijn huis uit. Mijn overlevingmechanisme is veranderd. Ik hoef niet meer te overleven. Ik leef. Met veel plezier, vrolijkheid, humor en geluk. Ook verdriet mag er zijn als het er is. Boosheid is nog wel een punt van aandacht, maar wordt ook steeds beter. Mede dankzij bepaalde mensen om mij heen die mij door hun doen en laten ontzettend veel leren.

Het einde..

2008-12-31T14:23:00.002+01:00

.. van dit jaar, maar het begin van een nieuw jaar. Ik heb het al op veel blogs gelezen, en het geldt ook voor mij. Ik kijk terug, naar wat ik heb meegemaakt dit jaar. Wat ik heb gezien, gehoord en gevoeld. Waar ik van wil leren, wat ik nooit weer wil doen, en wat ik zeker vaker ga doen. Een hoop gebeurd. Veel narigheid, maar gelukkig ook erg veel mooie gebeurtenissen. Dit jaar is voor mij een jaar geweest waarin ik ontzettend veel heb gelachen. Genoten van de mensen om me heen. De kleine dingen, de grote dingen. Breiwerkjes, nieuwe spinervaring, school. Zoveel gebeurd! Ik hoop voor volgend jaar dat ik de mooie dingen van dit jaar meeneem, als geluksmomenten, en dat ik de mindere momenten meeneem als leermomenten. Dat ik zal groeien in alles wat ik wil doen. Dat ongelukkige momenten snel worden overwonnen door puur geluk.

Lieve allemaal.. Een heel mooi, nieuw, creatief, stralend jaar toegewenst!

Liefs, Gawy

Ook ik beïnvloedbaar door media??

2008-12-12T14:34:00.001+01:00

Hoe objectief kan ik eigenlijk kijken naar programma’s als Holland’s Next Top Model? Ik vermijd dit soort programma’s zoveel mogelijk, ik vind ze onzin. Ik heb een hekel aan vlees-keur programma’s. Toch was ik benieuwd of ik stiekem ook beïnvloedbaar zou zijn. Ik dacht dat dat helemaal niet het geval zou zijn. Ik doe toch altijd zo mijn best om iedereen ertegen te waarschuwen? Te laten zien wat het met jonge meiden kan doen? Gevoelig voor programma’s als deze? Ik niet. Ik ben sterker.
Om dit te bewijzen zet ik de televisie aan, en bekijk ik een aflevering van deze serie.
Op het eerste gezicht zien de meiden er best doorsnee uit. Ik had er net zo goed tussen kunnen zitten. Zo voelt het tenminste. Dat klinkt alsof er niks aan de hand is: doorsnee meisjes in een modellenprogramma. Goh, dus ik zou er ook tussen kunnen zitten? De gedachtestroom komt op gang. Wat zouden ze van mij vinden? Zouden ze iets ‘vollere’ meiden ook in zo’n huis nemen? Zou ik genoeg uitstraling hebben? Genoeg persoonlijkheid?
De show gaat verder. Fotoshoots. De meiden kleden zich om. Ik zie ineens overal ribben, en nergens vet. Kleerhangers zijn er niks bij! Goh, maar de jurkjes staan ze wel mooi. Wauw, wat een taille.. Strak buikje, hoe krijgt ze dat voor elkaar? He! Ze eet chips! Zou ze dat er weer uitgooien zodra de camera’s uitgaan? Of heeft ze gewoon een snelle stofwisseling? Ik bespeur een tikkeltje jaloezie. Reclame.
Tijdens de reclame kijk ik in de spiegel. Ik kijk eens goed naar mij gezicht, die ik voorheen niet heel lelijk vond, maar waar ik nu toch aanzienlijk minder blij mee ben. Dat meisje had grote ogen! Ik niet.. En ze hadden allemaal zo’n gave huid! Wat zou een goede dermatoloog kosten? Mijn bovenlip steekt een beetje uit, vergeleken met mijn onderlip. Echt symmetrisch ben ik ook niet. Die meiden hadden allemaal wel iets bijzonders aan hun gezicht, ik ben wel erg standaard.
De rest van mijn lijf. Ik begon langzaam tevreden te zijn met mijn iets vollere lijf. Maar vroeger was ik dun. Heel dun. Dat betekent dus dat ik af kan vallen. Zou ik dan weer net zo’n mooi buikje krijgen? Zouden mijn sleutelbeenderen dan ook zo mooi uitsteken? Zou ik dan ook in die ‘skinny jeans’ passen?
Ik loop eens door de kamer. Als een model dat zou doen. Volgens mij heb ik talent. Als ik nou eens tien kilo afval, misschien willen ze me dan als catwalk model? Ik heb de lengte! Een beetje make-up op mijn niet-zo-egale gezichtje doet vast wonderen. Een maakbaar model. Ik kijk eens verleidelijk in de spiegel, dan lief, dan elegant, sexy.. Moet kunnen! Zou ik dat ook kunnen met een camera erbij? Ik test het uit. Als ik de foto’s terug kijk, schaam ik me dood. Ik wis ze gelijk.
De reclame is afgelopen. De meiden hebben ruzie en ze moedigen elkaar flink aan. Haat en nijd. Zou ik daarbij willen horen? Nee. Al weet ik niet wat ik over zou hebben voor een modellencontract.
Het einde van het programma komt in zicht. De meiden komen een voor een bij de jury. De jury vertelt ze wat ze van de foto’s vinden. Variërend van prachtig tot afschuwelijk. Wat is die jury hard voor die meiden! Zou ik daar tegen kunnen? Ik denk het niet. Al weet ik niet wat ik over zou hebben voor een modellencontract. Eén meisje ambieert naast een modellencarrière, ook nog een acteercarrière. Er wordt haar gevraagd wat ze liever zou willen. Ze zou liever model willen zijn! Ik vraag me af of dit een sociaal wenselijk antwoord was.
De meiden staan bij elkaar, de tijd is gekomen dat één meisje afscheid moet nemen. Ik zie ineens dat één van de meisjes love-handles heeft! Gelukkig, zij hoeft er niet uit. Ik betrap mezelf erop dat ik benieuwd ben naar de volgende aflevering, dan moeten ze in badkleding. Die magere lijfjes. Het blijft toch lastig om te zien, met in mijn achterhoofd dat ik óók zo mager zou kunnen zijn. Het programma is afgelopen. Ik heb trek en pak een crackertje, zonder hagelslag, want daar zouden wel eens teveel calorieën in kunnen zitten.
Gelukkig, nu komt er een programma met meisjes tegen wie ik kan concurreren: ‘Dames in de dop’. Ik kijk vijf minuten en vind mezelf ineens een stuk minder lelijk, dik en dom.
Conclusie: Ik ben niet zo sterk als ik dacht. Voortaan vermijd ik dit programma weer. Ik wil me niet meten aan deze meiden. Ik ben ook best mooi! Lang leve mijn wat vollere lijf!

De wereld volgens gawy..

2008-12-04T22:56:00.001+01:00

Alles wat op dit moment in mijn hoofd zit. Een grote eenzaamheid maakt zich van mij meester. Een gevoel dat ik niet kan omschrijven. Zoveel mensen om mij heen, maar zo’n grote leegte. Iedereen wil om mij heen zijn, maar ik sla het gewoon af, wil alleen maar in mijn eigen huisje zijn. Onder mijn dekentjes, met beer en konijn. Meer niet. Waarom, in hemelsnaam, als ik dat zo graag wil, voel ik me toch zo alleen en afgestoten van de rest van de wereld? Waarom kan ik niet gewoon normaal denken en moet ik per se iemand om me heen hebben die me redt, maar ook loslaat. Mij niet aanraakt? Maar me ook vasthoudt. Waarom verlang ik zo naar affectie maar sla ik het aan de andere kant gewoon van alle kanten af? Zijn het niet de juiste personen die zich aanbieden? Heb ik teveel wensen? Te verwend? Onmogelijke affectie, te grote liefde. Onmogelijke liefde, een niet te beantwoorden liefde. Liefde en zo’n hechte band alléén voor mij, die ik ook zo sterk voel, maar die aan de andere kant ook zo wordt beantwoord. Gewoon omdat wij bij elkaar horen. Ik mag tegen jou aanleunen, bij jou huilen. Jij mag mijn wonden schoonmaken en mijn liefde proeven. Mijn diepste ziel zien. Ik wil jou zien, wij willen elkaar zijn. Waarom bestaat dat niet in mijn wereld? Mijn onwerkelijke, nooit bestaande wereld. Mijn te mooie wereld die nooit zal zijn hoe ik het zou willen. Ben ik te veeleisend? Moet ik stoppen met zeiken en iedereen maar aannemen die ik tegenkom? Moet ik zo’n losfladderend sletje zijn voor wie het niet uitmaakt van wie de tederheid komt? Mijn binnenste ziel aan de eerste de beste vrouw aanbieden die ik tegen kom? Is dat de bedoeling van het leven? Nooit een echte band kunnen aangaan, omdat het niet bestaat. De hemel bestaat niet. Ik moet stoppen met dagdromen. De wereld volgens gawy bestaat niet. Zal ook nooit bestaan. Ik moet realistisch worden. Hoe kan ik verder gaan met leven zoals het hoort, en mij daarbij gelukkig voelen? Kan dat überhaupt wel? Waarschijnlijk niet. Zal ik nooit gelukkig worden met een wereld zoals die eruit ziet in de echte wereld. Zal ik nooit kunnen begrijpen dat de echte wereld er nou eenmaal zo uit ziet, en niet te veranderen is. Niet naar mijn hand te zetten is. Dat zij nooit van mij zal houden, mij nooit zal knuffelen, zal zoenen, zal liefkozen, er voor me zal zijn. De wereld is niet zoals ik dat wil. Ik moet mij aanpassen aan de wereld, want de wereld zal zich niet aan mij aanpassen. De enige persoon die naar de hand te zetten is, ben ik zelf. De rest moet het zelf doen, de rest van de wereld en de rest van de personen. Ik kan niemand forceren van mij te houden. Dat wil ik ook niet. Ik wil een band met iemand die minstens zoveel van mij kan houden als ik van haar. Ik heb daar geen macht over, en zal dat ook nooit hebben. Misschien is dat goed. Ik zou de verantwoordelijkheid van een wereldmacht niet aankunnen. Een ander geforceerd van mij laten houden is walgelijk en gruwelijk. Ik moet wachten, geduld hebben. Als het bestaat dan komt het, als het niet bestaat komt het niet. In de tussentijd moet ik gewoon doorleven, want ik kan niks doen. Niks dan wachten en mijn ogen open houden. Mocht het zou zijn dat het niet bestaat moet ik tijdens dat wachten en het openen van mijn ogen ook nog leven. Het leven nemen in zijn volle waarde. Al heb ik geen idee wat de volle waarde is. Genieten van iedereen die op mijn pad komt en mij wil? Ik weet het niet. Het leven en het doel ervan is voor mij een groots mysterie. Ik weet het niet. Het is te groot en te omvattend voor mij. Misschien ben ik wel te jong om het te kunnen begrijpen. Misschien begrijpt niemand het, en doet iedereen maar wat. Ik weet het niet. De rust begint weer terug te keren in mijn hoofd. Niet de echte rust, maar de schijnrust. De rust die zegt dat ik moet stoppen met nadenken en weer nuchter moet zijn. Nuchter naar de wereld kijken. Niet de wereld volgens gawy, maar de wereld volgens de maatschappij. Trusten.

(bijzonder fijn) totdat..

2008-07-04T12:35:00.001+02:00

In een vorig stukje schreef ik al genietend hoe ik genoot van mn nieuwe huisje. Van mijn nieuwe spullen..

Een tijdje geleden heb ik mijn oude spullen er eens bijgehaald. Sommigen noemen het verhuizen. Ik noem het liever: 'de boel verpesten'.

Ik was blij met hoe het was, met de rust, de leegte. maar gut wat ben ik blij dat het vakantie is. Want zie hier!

Ik kan een hele vakantie vullen met het opruimen van deze Troep (met grote T welteverstaan).

Het enige wat oprgeruimd en netjes is, is mn keuken, dus als ik rust zoek, kruip ik achter mn keukenblad..

Jaarboek Vavo

2008-06-28T11:51:00.002+02:00

Dit jaar werd de leerlingen van de vavo van het friesland college (waar ik op zit) gevraagd een stukje te schrijven over het afgelopen jaar. Hierbij mijn bijdrage!

Er zijn een aantal redenen waarom ik niet van school houd, en al helemaal niet van deze school. De vavo van het Friesland College.

Punt één is dat ik me ga hechten aan personen die ik graag mag. En dat waren er veel dit jaar. Ik heb dit jaar ontzettend leuke nieuwe mensen mogen ontmoeten, met wie ik veel tijd heb mogen doorbrengen. Zowel docenten als medecursisten. Heel wat uren heb ik lief en leed gedeeld met mijn mentor, met andere docenten en met medecursisten. Ik heb met medecursisten zitten zeuren over bepaalde docenten die ons zouden behandelen als pubers op een middelbare school (Wat we natuurlijk helemaaaal niet zijn! We spreken de docenten ook nooit tegen, zijn nooit brutaal, en als ze zeggen dat we niet mogen eten en drinken in de klas, zouden we dat ook nooooit doen!). Lijkt heerlijk om dit allemaal te kunnen doen met je docenten en medecursisten. Is het niet. Ik had me voorgenomen om me niet teveel te gaan hechten aan deze personen. En toch gebeurt het. En dan het onvermijdelijke. Binnen een jaar is het schooljaar afgelopen en zie je veel van je bond(/lot)genoten een tijd (of zelfs helemaal) niet meer. Je belooft altijd dat je contact zult houden, en dat je neem je je dan ook echt stellig voor, maar vaak gebeurt dat niet. Verwateren contacten. Terwijl je het zo leuk heb gehad een heel schooljaar.

Waarbij ik snel kom op het volgende punt in mijn lijstje van punten waarom ik niet van school houd: De vakanties. Naast dat ik mij ga hechten aan personen, ga ik ook hechten aan de veiligheid van de structuur van de lesdagen. Je komt om een uur of negen of een uur of één binnen, en je blijft tot een uur of vier. Lekker vast, geen gedoe, niet over nadenken. Je dag is zo om, en een volgende dag breekt aan. Welke weer op eenzelfde manier als de vorige voorbij gaat, zonder dat je er erg veel moeite voor hoeft te doen. (op de weekenden na, natuurlijk). Natuurlijk moet je werken, leren en socializen, maar dat gaat een stuk makkelijker als je ‘moet’. Ik zie mezelf niet snel vrijwillig thuis drie uren aan eenzelfde vak werken. Ik zie mezelf überhaupt niet snel ergens drie uur mee bezig zijn, om vervolgens nog wat op te steken ook.

Om zo een bruggetje te hebben naar mijn laatste punt. Iets op steken. Je zult er vast iets mee kunnen, maar ik ben er nog niet helemaal uit. Hoe handig is het om te weten dat je met de stelling van Pythagoras de lengte van de onbekende zijde van een driehoek kunt berekenen? Waarom moet ik voor een examen Nederlands een brief naar Greenpeace kunnen schrijven om een lespakket te bestellen voor de vierde klassers van het VMBO? Ik ga er toch vanuit dat ik geslaagd ben na deze examens, en dat ik dus geen lespakket meer hoéf te bestellen.

Leg eens uit waarom het handig is om te weten hoe de rechterlijke macht in Nederland werkt? Gaan jullie er soms van uit dat ik in het criminele circuit terecht kom? Goed. Deze vaardigheden heb ik dan toch onder de knie. Wie weet heb ik er ooit nog wat aan. Jullie worden bedánkt docenten, medecursisten en alle andere medewerkers van de Vavo! En toch hoop ik de meeste van jullie volgend schooljaar weer te zien.. Muahahaha..

Gawy (VMBO-TL)

Bijzonder fijn..

2008-06-22T13:31:00.003+02:00

Ik zit in mijn nieuwe woninkje. Mijn woninkje waarvan ik dacht dat ik het veel te klein zou vinden (geen slaapkamer) en waarbij ik twijfels had of ik het wel aan moest nemen. Mijn woninkje waarbij de rode verf maar niet wilde dekken, en waarbij ik nog steeds vage vlekken op de muur heb. Mijn woninkje.

Mijn woninkje met mijn bank, mijn eettafeltje en mijn gordijnen. Mijn ramen, mijn wc-rolhouder. Mij, mij, mij..

Gewoon alleen van mij. Ik hoef niet in de rij te staan voor het toilet en ik kan gewoon lekker zingen in de douche zonder dat mijn huisgenoot er last van heeft.

Ik ben echt verliefd aan het worden. Verliefd op mijn kleine lieve woninkje, gewoon omdat het van mij is, en omdat ik er kan zingen.

Ik hou zelfs al van het trapje die er nog staat om de lampen op te hangen. Gewoon omdat het in mijn woninkje staat en heeft geholpen om mijn lampen in mijn woninkje te krijgen. Ik geniet.

Die scheur in het behang is perfect, de klok die stilstaat. Ook perfect.

Wat heb ik een prachtig douchegordijn. En wat past er veel troep in mn dekenbak onder mijn bedbank..

Nu geniet ik van het feit dat ik een laptopje op schoot heb(ook nieuw) en gewoon kan meeliften op iemand anders zijn/haar internet. Wat is het leven goed als je op jezelf woont..

Als deze grootste leefdesvreugde en euforie van mijn woninkje over een paar weken voorbij is, ga ik weer op zoek naar een nieuwe vreugde. Iets in de trant van leuke ware jacoba, lijkt me wel wat..

Tot die tijd ga ik weer verder genieten.. Van mijn plafoniére van 2 euro, van mijn kussentjes, van mijn nieuwe glazen, van mijn rode muur, van mijn roomwitte gordijnen........

Feestje!

2008-06-11T17:31:00.001+02:00

Twee leuke dingen..

1. Ik ben geslaagd voor mijn VMBO-TL diploma!! Ik ben ontzettend blij met mijn cijfers! (2x9,3x8 en 2x7..)
nu ben ik eindelijk uit de onzekerheid of ik naar de havo mag. Met dit lijstje mag het! :) Blijblij

2. Ik heb een woning! Voor mezelf. Helemaal voor mij alleen. Nu druk met klussen enzo.. Maar wordt leuk!

Happy.. (ik wilde dit toch even met jullie delen;))

verboden verliefd

2008-06-02T17:21:00.000+02:00

Beste Liefde Van Mijn Leven,

Het kan niet, het mag niet en ik wil het niet. Ik doe mijn best het te ontkennen, je te ontlopen en niet aan je te denken, maar je maakt het me wel verdraaide lastig. Ik wil niet verliefd op je zijn. Ik wil niet alleen maar aan jou denken de hele dag. Vooral niet nu. Tijdens die examens. Het enige wat door mijn hoofd spookt ben jij. Die paar seconden dat je alléén naar mij lachte, dat je lachte om mijn grapjes, dat je mijn hand even aanraakte, dat je naar me zwaait, je haar zo mooi naar achter doet alsof je het voor mij doet. Waarom doe je dat? Liefde Van Mijn Leven, je bent veel te slim voor mij. En niet alleen veel te slim, ook nog veel te mooi. En te grappig. En tot overmaat van ramp ben je ook nog eens te oud.. Ik betrap mezelf regelmatig op gedachten als: ‘Wat is tien jaar nou op een mensenleven’, ‘die toespelingen zijn toch echt naar mij gericht’, en ‘tegen mij doet ze liever dan tegen haar’. Ik wil het niet, maar ik kan het niet tegenhouden. De hele dag kan ik lopen glimlachen alleen omdat je heel even naar me keek. Ik wil niet houden van jouw lieve, sprekende ogen, jouw prachtige benen en de rest van je lijf, jouw grappige manier van bewegen. Is het doel van verliefdheid niet om je te kunnen binden aan een de ander? Dat je van elkaar gaat houden, bij elkaar wilt blijven? Dat je verlangt naar elkaar? Dat je elkaar eigenlijk het liefst op elk moment van de dag wil liefkozen? Maar als dat niet wederzijds is? Of nog erger: dat het niet wederzijds mág zijn? Verliefdheid zonder dat het ooit wordt wat verliefdheid zou moeten zijn. Ik haat het. Wanneer gaat dit over? Wanneer stop ik met het verlangen naar jou? Ik kan me niet voorstellen dat dit over gaat. Misschien moet ik gewoon van je blijven genieten. Van je blijven houden. Met je blijven flirten. Misschien komt er ooit eens een dag dat ik je ineens niet meer zo mooi, lief en grappig vind. Tot die tijd ben je gewoon een beetje van mij.

Dag Liefde Van Mijn Leven.

Liefs, een geheime aanbidster..

Over Australische goden gesproken..

2008-05-31T14:33:00.002+02:00

Ik brei. En ik kan me voorstellen dat dat suf klinkt, maar toch ben ik een echte ‘diehard’. Al moet ik zeggen dat mijn breimanie wel een beetje in vlagen voorbijkomt. Zo brei ik soms in een week drie paar sokken, een sjaal en een halve trui, terwijl ik er daarna een hele maand over kan doen om drie toeren te breien van een andere sok. Dat het voor geen meter opschiet. Dat je denkt: De sokjes voor dat lieve pasgeboren baby-tje komen vast wel af tegen de tijd dat ze naar de universiteit gaat. En zo niet, dan geeft ze ze maar aan haar kleindochter.
Deze hobby is overigens niet altijd gunstig voor mijn portemonnee. Dat zit zo: Af en toe kom ik eens in een wolhalla of een andere wolhemel en raak ik helemaal gebiologeerd door de prachtige wolletjes die ik zie. Ik kan helemaal in de wolken raken van wolletjes met een mooie kleur, structuur of knuffelfactor. Van dat zeldzame schaapje dat daar ergens in the middle of nowhere van Australië loopt te grazen. Dat schaapje dat alleen biologisch gras te eten krijgt, waardoor zijn vachtje zo heerlijk aanvoelt en zo goed isoleert. Dat schaapje dat nooit in de kou hoeft te staan en drie maal daags geknuffeld wordt door de plaatselijke bevolking die gelooft dat het arme schaap een reïncarnatie is van één of andere te vereren God is. Dan wíl ik dat wolletje gewoon hebben, maakt niet uit wat het kost. Ik wil de hele dag kunnen kijken naar dat prachtige wolletje. Kunnen voelen, of knuffelen, eigenlijk.
Tegen de buitenwereld zeg ik altijd dat ik een doel heb voor wat ik ‘nu weer heb gekocht’, terwijl ik het vaak alleen maar heb gekocht omdat de kleur en de zachtheid me zo aanstond. En het feit dat het beestje zo’n goed leven heeft, en dat de plaatselijke bevolking daarom best wat extra verdient.
Ergens vind ik wel dat ik er iets moois van moet breien, echt veel kun je ook weer niet met een bolletje wol ansich. Daarbij is het schaapje niet voor niets geschoren. Dat schaapje denkt dat haar prachtige vachtje nu gedragen wordt door iemand die het vachtje nu veel harder nodig heeft. Een soort transplantatie. ‘Ik kan in principe wel zonder. Al houd ik wel van mijn vachtje, en is het het dierbaarste wat ik heb. Je mag het hebben, maar wees lief voor m’n vachtje’.
Het probleem is echter dat ik geen doel goed genoeg vind voor mijn ‘lieverdjes’. Misschien durf ik ook wel gewoon niet. Ben ik bang dat het mislukt. Dat het niet meer zo heerlijk zacht aanvoelt als het eenmaal gebreid is. Dat die super-de-luxe, prachtige trui mij niet staat. Doodeng.
Mocht ik de moed ooit vinden om die heerlijke trui te breien, zal ik een foto sturen aan het schaapje. Het foster-parent kindje maakt het goed.

andere naam voor blog..

2008-05-28T14:08:00.002+02:00

Hallo allemaal..

Ik heb besloten om mijn blog een andere naam te geven, omdat het niet een erg toegankelijke naam is. Mensen vergeten het gauw (goh? ja..)

Dus! Over een aantal dagen zal deze blog veranderen in:

zijschrijft.blogspot.com

Gegroet!

Als ik later groot ben..

2008-05-27T14:54:00.000+02:00

Ik wou dat ik het wist. Ik wou dat ik wist wat ik wilde worden. Ik wou dat het allemaal niet zo ingewikkeld zou zijn.
Ik ben ooit eens begonnen aan de opleiding onderwijsassistent op het mbo. In het kader van: ‘Je moet je ergens voor inschrijven, doe je ogen dicht en kies’. Met de opleiding was niks mis. Sterker nog, doordat het een gezellige opleiding was, vergat ik al snel dat dit echt niet het gene was wat ik wilde doen als ik later groot zou zijn. Alleen tijdens de stage merkte ik dat. Wat een rotkinderen. Gestopt wegens redenen die ik hier niet ga noemen, maar niet omdat ik het zo’n vervelende opleiding vond, ben ik even gaan pauzeren, waarna ik dacht te weten wat ik wilde: Gebarentolk worden. Mijn vriendinnetje deed (doet) het en het zag er wel heel interessant uit. Ik wilde naar de havo om zo op het hbo in te kunnen stromen. Moest ik eerst weer het vmbo doen, maar dan een stapje hoger dan ik al had gedaan. Vooruit maar weer. Gebarentaal raakte een beetje op de achtergrond. Ik raakte lichtelijk geobsedeerd door het theater. Wauw, wat zou ik graag het toneel op willen! Mijn eigen theatershow, iets met cabaret of in ieder geval komisch theater: Ik zag het helemaal zitten. Nou heb ik altijd al een fascinatie gehad voor dit vak, ik houd er echt van, maar ik had nog nooit zo concreet bedacht dat ik dit misschien wel in het echie wilde doen. Alleen: Hoeveel mensen willen dit wel niet? Ben ik wel getalenteerd genoeg? Durf ik überhaupt wel auditie te doen voor een theater-opleiding? Wat zou ik moeten doen als ik auditie zou hebben gedaan, maar niet aangenomen zou worden?
Kan ik niet gewoon voor mezelf een stuk in elkaar flansen en gewoon naar talentjachten gaan met mijn zelfgeschreven stukken? Waarom kan ik niet gewoon vanuit mijn luie stoel ontdekt worden door een cabaretier of een talentscout? Lastig, lastig. Misschien moet ik toch maar een opleiding gaan volgen tot directiesecretaresse.. Zekerheid. Jakkes, wat een vies woord.

Verboden boos

2008-05-18T14:40:00.000+02:00

Ik heb mezelf ooit eens, in een gekke bui, aangeleerd dat boosheid een verkeerde emotie is. Natuurlijk niet waar. Boosheid ‘mag er ook zijn’(klinkt bijna hippieachtig.. ). Ik ben er altijd een beetje bang voor. Ik wil niet dat iemand boos op mij is. Ik moet altijd lief zijn. En aardig, vooral. Ik mag ook niet boos zijn op een ander. De ander kan er namelijk nooit iets aan doen, heeft goede redenen waarom hij of zij dit in mij losmaakt. Wat dan weer heerlijk in tegenstelling is met het feit dat ik altijd lief en aardig moet zijn, en nooit boze gevoelens kan(mag) krijgen. Dus.

Af en toe voel ik best een tinteling in mijn buik, dat ik het ergens niet mee eens ben, maar dan keert de boosheid om in verdriet. Dan ga ik piepen, huilen. Maar boos worden? Echt niet! Doen vrouwen trouwens vaker is mij opgevallen: Niet lekker boos worden, stampvoeten en schreeuwen, maar piepen en huilen. Yek.

Maar vandaag heb ik besloten: Ik word boos! Ik ga niet piepen! Als je ruzie hebt: Komt van twee kanten. Ga niet honderd keer je excuses aanbieden en door het stof voor de ander. Schreeuw. Lucht op joh! En het verrassende is: ik word niet (direct) verlaten door mijn geliefde, mijn mentor gooit geen kopjes naar mijn hoofd met de boodschap dat ze me nooit weer wil spreken, mijn moeder huilt even (is nog niet gewend aan boosheid, ontkent het zelf ook vaak), maar vergeet het daarna gauw waarnaar ik te horen krijg dat ‘ik best blij met je ben, lieverdje’. Ik krijg een sms: ‘Wat goed dat je dat eindelijk gezegd hebt, lucht op! Kunnen we opnieuw beginnen. xxx’ En meer succes-story’s. Ik ben verbaasd. Heb ik dit mijn hele leven lang weggestopt? Boos is fijn. Boos scheelt een hoop frustratie (en een hoop krassen op mijn lijf want: boosheid moet uiteindelijk toch érgens heen als je het niet uit..). En het geinige is: Na zo’n boze actie hou ik zoveel meer van de persoon op wie ik boos ben geweest! We vallen elkaar in de armen, weten wat we aan elkaar hebben, het blaadje is weer fris en groen. We kunnen opnieuw beginnen. Heerlijk, die boosheid.. Al moet je natuurlijk niet overdrijven. Boos worden en iemand eens lekker in elkaar gaan timmeren, je zó uiten dat je er daarna spijt van krijgt. Hoeft ook weer niet. Wees ook weer lief voor elkaar.

Zo, ga ik nu mijn huisgenoot eens even flínk de waarheid vertellen.. *muahahaha*

ongelukkig gemis

2008-05-15T11:55:00.001+02:00

Mijn leven is niet altijd even gemakkelijk geweest. Het heeft een tijdje bestaan uit depressies, therapie, zelfdestructie etc. Sinds een aantal maanden gaat het verrassend goed. Zo goed zelfs dat ik bijna niet anders kán dan lachen, plezier hebben, genieten en lief hebben. Ik houd van het leven, ik houd van lachen, ik houd van gelukkig zijn. Ik omarm het leven, gelukkige momenten, liefde. Ik geniet. Ik heb lief. Ik geniet ervan dat mensen naar mij lachen, om mij lachen en met mij lachen.
Maar nu gebeurt er iets raars. Ik heb, toen het niet goed met mij ging, maandenlang, elke dag gehuild. Medelijden gehad met mezelf. Mezelf pijn gedaan. Je hoefde maar in je vingers te knippen en ik huilde. Maar.. Het lukt me niet meer! Ik zet een gevoelige plaat op, waar ik vroeger direct om zou moeten huilen, waarnaar er geen traan volgt. Ik kijk de zieligste film die ik in mijn kastje heb staan. Weer geen traan. Een zielige aflevering van ‘Judging Amy’. Erg verdrietig allemaal, maar ik hoef niet te huilen.
Het klinkt waarschijnlijk erg mal, maar ik mis het. Ik mis het echt. Het liefst zou ik op dit moment gewoon lekker schaamteloos, heerlijk, vanuit mijn tenen een potje gaan janken. Lekker verdrietig zijn, al mijn tranen uit mijn kop janken, met een beetje medelijden.. van zowel mezelf als anderen.
Het is best lekker om gelukkig te zijn, begrijp me niet verkeerd hoor, maar als je gelukkigheid en blijheid uitstraalt word je niet getroost en word je minder geknuffeld. Terwijl ik er juist zo ontzettend van houd om getroost en geknuffeld te worden. Gewoon mezelf weer helemaal laten gaan. Ik ben dol op liefde. Ik houd ervan om liefde te geven, heel veel liefde te geven. Maar ik blijf toch ook eens mens(goh? Ja..) en zo nu en dan moet ik gewoon ontvangen. Ik verlang zelfs bijna naar een beetje pijn, om weer eens dat gevoel terug te krijgen, wat me dan weer niet helemaal verstandig lijkt. Dus een oproep aan alle lezers die nu medelijden hebben en wèl een traantje weg kunnen pinken. Laat me niet lachen! Laat me eens even flink janken! Help me een handje! En mocht dat huilen dan eenmaal gelukt zijn, troost me dan ook weer. Geef me een beetje liefde, aandacht, een schouder, een geruststellend woordje.. Kan ik daarna gewoon weer mezelf zijn: dat supergelukkige, goedlachse, prettig gestoorde, stralend lachebekje. (waarna de hele cyclus weer opnieuw kan beginnen.. maar dat zien we dan wel weer..)

De buren.. (dan maar geen spectaculaire titel;))

2008-05-10T14:04:00.001+02:00

Wat is er erger dan één puberend buurmeisje? Juist, een huis vol.
Ik heb het geluk dat ik naast een leefgroep woon. Een leefgroep vol puberende meiden met hun begeleiders die ik ook regelmatig betrap op vreselijk puberale trekjes. Volgens mij komen de begeleiders stuk voor stuk net van school of lopen ze stage. Ze komen vast van een moderne school waar hen geleerd is dat ze zich vooral in moeten leven in de gedragingen van hun ‘clienten’. Want wanneer je de kinderen niet doorziet, en je je niet in kan leven in hun situaties, zul je de kinderen nooit bereiken. Zij interpreteerden dit volgens mij als: ‘Leef je in, en wordt als zij. Wees vooral populair en rook gezellig een stickie mee. Als je maar leuk gevonden wordt.’
Dit brengen ze dan ook gelijk in de praktijk door gezellig mee te kwebbelen over flubberkutjes, het friese woord voor vingeren (greppeltjsje graaien) en wat daarin de beste manier + de nieuwste technieken zijn, hun seksleven te bespreken en vergelijken met de kinders etc. Ik heb er geen problemen mee dat het een gezellige sfeer moet blijven in zo’n huis. Ze zitten er natuurlijk niet voor niets, en het moet wel huiselijk aanvoelen voor de jongeren. Een thuis is belangrijk. Een thuis met (vervangende) ouders, die er voor je zijn met een kopje thee en een koekje. Die luisteren als je vriendje(vriendinnetje) je gedumpt heeft. Waarbij je gewoon even kind mag zijn. En dan begin ik mij toch af te vragen: Welke ouder zou zaken als ‘flubberkutjes’, ‘greppeltsje graaien’ en woeste sekslevens bespreken met zijn kinderen? Welke ouder tolereert het taalgebruik waarmee deze jongeren aankomen? Welke ouder lacht lekker mee als we het over ‘je oma beffen’ hebben? Is het niet de bedoeling van zo’n leefhuis dat de jongeren wat ouderlijk gezag meekrijgen, liefde, een koekje bij de thee? Ach, ik heb er ook niet voor geleerd. Misschien is het wel een nieuwe manier. Iets ‘Hoera, iedereen is gelijk, gefeliciteerd je hoort erbij’ achtigs. Ik word oud.

Sprak de buurvrouw van –nog geen- 20..

ik reken af met afrekenen..

2008-05-08T13:32:00.000+02:00

Klonk wel goed he? Gawy rekent af met.. maar dit ideetje is gewoon gejat van Sara Kroos. Een bekende cabaretiere en columniste van de Viva. Ik heb het even gebruikt. Als eerst voor school, maar het beviel me wel. Toch ben ik nu wel toe aan mijn eigen concept. Sara moet afrekenen, ik moet iets.. anders. Wat weet ik nog niet. Ik geloof dat ik nu een beetje last heb van een ‘writers-block’. Mochten jullie nou nog leuke ideetjes hebben, laat u horen!! J
Liefs, Gawy..

Gawy rekent af met potjes in hokjes

2008-04-15T12:59:00.001+02:00

Lesbiennes dragen tuinbroeken, scheren hun haren af, nemen in elk lichaamsdeel een piercing, dragen geen make-up, of alleen zwarte. Ze zijn óf het vrouwtje óf het mannetje, vallen op elke vrouw, gaan allemaal naar gaybars.
Ze wisselen drie keer per week van vriendin, lopen te tongen met elke (les)bi(sche)vrouw, zijn anti-man, hebben hun vader gemist in hun jeugd, zijn bezeten door de duivel.
Ze raken opgewonden van elke knuffel die ze krijgen van een vrouw, zijn fan van Sugar Lee Hooper en van Gerard Joling.
Als ze een vriendin aanraken willen ze met haar naar bed, of een relatie. Ze zijn anti-geloven-in-God, en ze hebben alleen maar homo’s, lesbiennes en biseksuelen in hun vriendenkring. Ze willen zich allemaal laten trouwen door Imca Marina, en ze zijn allemaal tegen de trouwambtenaar die geen homo’s wil verbinden.
Alles wat ze in huis hebben is in hun lieverlingskleur: roze, ze zijn allemaal lid van een stichting die opkomt voor de rechten van lesbiennes, ook van het blad ‘zij aan zij’. Ze zijn vies en ze stinken. Ze scheren hun okselhaar niet en laten hun snor staan.Voor de rest is het besmettelijk, en moet je vooral niet bij ze in de buurt komen.

Genoeg gegeneraliseerd. Ik geloof dat we nu een groot deel van de vooroordelen hebben gehad. Wie mij in dit plaatje herkent, mag opstaan. Kleine kans dat je nu opstaat. Misschien sta je op, alleen om het feit dat ik mijn snor laat staan, maar dat zegt op zich weinig ;). En tóch ben ik er één van. Hoera! Zo, nu dat eruit is: Welke sexy, vrouwelijke, lange, gekrulde, brunette biedt zich aan voor een beschuitje voor twee?!

Gawy rekent af met.. hokjespersoonlijkheid

2008-04-04T12:32:00.003+02:00

Ik heb een tijdje gezocht naar mezelf. Klinkt filosofisch, maar ik kon maar niet ontdekken of ik nou een chaoot was, of toch een tikkie neurotisch? Ik wist niet of ik een introverte persoonlijkheid had of toch meer extrovert?
Ik heb mezelf uitgetest. Verschillende situaties uitgezocht en gekeken hoe ik mij daarin manifesteer. De maandelijkse breiavond: Ik kom stilletjes binnen, ik ga stilletjes zitten, ik brei wat, ik kijk wat, ik beantwoord zo nu en dan eens een vraag over de keus van het patroon of de wol. Aan het eind van zo’n avond kan ik concluderen: Introvert.
Een nieuwe situatie. School. Mijn leraar wiskunde is niet het type die ik serieus neem. Ik loop tijdens een uitleg van de beste man wel eens gekscherend naar het bord en doe alsof ik alles begrijp, ik schrijf wat rare formules op, zo uit het duimpje gezogen en doe me heel intelligent voor. De meester trapt erin, terwijl de klas zich niet in kan houden vanwege de rare kop die ik achter zijn rug om trek, plus andere theatrale trekjes waar ik de klas mee amuseer. Conclusie: Extrovert.
Zo kan ik wel even doorgaan, wat voorbeelden betreft. Dan nu de chaotische en neurotische kanten.
Een kraan die openstaat, maar waar niks mee gebeurt(Stop tenminste één vinger onder de kraan, dan ben ik al tevreden..) Koffiegemors. Lampen die aan blijven staan. Openstaande deuren. Een stuk of tig keer checken of de deur wel dicht zit. Niet te laat kunnen komen en in paniek raken als iemand anders te laat is. Een papiertje die scheef op een tafel ligt. Op neurotische wijze mijn afspraken nakomen(ook al heb ik 42 graden koorts en heb ik mijn been op drie plekken gebroken).
Conclusie: toch wel een tikkeltje neurotisch. Daar staat tegenover: mijn boekenplanken staan scheef, de boeken overigens ook. Ik heb overal afschriften liggen, en post die nog geopend moet worden. Mailtjes sturen en beantwoorden ‘vergeet’ ik regelmatig, net als schooladministratie. Mijn kamer is één keer per maand netjes, de rest van de tijd ben ik de enige die er de weg weet te vinden. fotolijstjes die al een driekwart jaar geleden gevuld hadden kunnen worden(ik ben gehecht geraakt aan het konijntje, de hond en het verliefde stel in het lijstje). Zo kan ik wel even doorgaan.
Dus, wie kan het mij vertellen? Introverte neuroot? Extroverte chaoot? Introverte chaoot? Extroverte neuroot? Ik weet het niet. Misschien moet ik mezelf gewoon niet in een hokje willen stoppen. Dus bij deze stel ik u voor: De altijd zo tegenstrijdige, maar wel zichzelf zijnde: Gawy!

Gawy rekent af met.. altijd oprecht

2008-03-28T16:06:00.002+01:00

Ik ben een groot voorstander van oprechtheid. Dat zeg ik wel eens vaker, maar dat komt vast omdat ik dat ook echt meen. Ik geef wel eens aan tijdens een gesprek over dit onderwerp dat ik liever heb dat, wanneer je me niet mag, je dat tegen mij zegt. En niet dat je volop gaat lopen glimlachen als ik langsloop, om vervolgens als ik voorbij ben, een kotsbeweging te maken. Of met anderen over mij gaat roddelen.
Laatst had ik een mondeling tentamen Nederlands. Dit ging over de boekverslagen die ik gemaakt had. Ik moest ze toelichten. Eén verslag ging over de gebundelde column’s van Sara Kroos. Mijn docente vroeg waarom ik dit boek had gekozen, en ook waarom ik als verwerkingsopdracht een column á la Sara had gemaakt (zie column ‘leuk’). Ik gaf aan dat ik dit boek had gekozen omdat ik de oprechtheid en de humor van Sara zeer waardeer. En dat ze daarin best een voorbeeld voor mij was, en ook dat ik die eigenschappen in andere mensen waardeer. Gesprek ging redelijk.Een paar weken later had ik een rotdag. Het zat me allemaal niet mee: Ik was mijn schoolpas vergeten, en omdat ik ‘m meer dan drie keer was vergeten, moest ik ‘m ophalen van huis. Pokke-eind weer terug. Eenmaal weer onderweg naar school, kreeg ik een ontzettend harde hagelbui op mij hoofd. Au. Toen de hagelbui een beetje rustiger werd voelde ik ineens de grond onder mijn fietsbanden iets te goed: Band lek. De resterende twintig minuten moest ik lopen. Grrr. Tot overmaat van ramp was het enige wat me nog een beetje rustig hield, mijn muziek op mijn mp3 speler, ook niet meer werkende: batterij leeg. Goed. Eenmaal op school wilde ik er toch maar voor gaan. Ik vroeg mijn cijfer voor de mondelinge toets van Nederlands. Ik had een 8. In de eerste instantie was ik er blij mee. En de tweede iets minder. Mejuffrouw Nederlands vond het nodig om erbij te vermelden dat ik dat cijfer niet had door het gesprek, maar door de verslagen. ‘Het gesprek ging niet zo goed hé?! Daarvoor had je een 7.’ Ik kon wel jánken. Een 7 is toch best oké? Ditmaal was ik tevreden geweest als ze alleen had verteld dát ik een 8 had, en niet hóe ik eraan kwam. Ze bedoelde het vast niet zo, maar het was echt even de druppel die mijn emmer deed overlopen. Ik ben huilend weggelopen. Dus bij deze: Lieve juf Nederlands, gelieve voortaan iets minder oprechtheid als ik een lekke band heb, mijn pasje ben vergeten, een enorme hagelbui op mijn hoofd krijg en mijn batterijen leeg zijn, please. Bij voorbaat, dank. (dan vind ik je nu weer gewoon mijn lieve juf Nederlands)

Gawy rekent af met.. schijnlentes

2008-03-27T12:31:00.000+01:00

Krokussen, narcissen, paaseitjes, een voorzichtig zonnetje, zonder sjaal naar buiten durven gaan, en dan toch een koudje vatten, maar toch blij zijn dat je zonder sjaal naar buiten bent gegaan, schoonmaakkriebels, überhaupt kriebels.. Lente..
Voor mij een reden om heel gelukkig te worden. De kou achter me te laten. Winterdepressies vaarwel te zeggen, want het is geen winter meer. Kleurige kleding te dragen. Oneindig te gaan glimlachen naar iedere voorbijgang(st)er. Verliefd te worden.
Ik houd van de lente. Ook al roert maart zijn staart, het idee van de lente maakt me gelukkig. Daar kan geen maartse bui tegenop.

Dit typte ik een aantal dagen geleden. Toen stopte ik, want ik had geen inspiratie meer. En God, wat heb ik een spijt dat ik dit getypt heb! Na dit stukje tekst begon de ellende. Een dag na dat ik dit had getypt kwam onze beste weerman/vrouw (noem eens één) met het bericht dat het wel eens zou gaan kunnen gaan sneeuwen, hagelen, vriezen.. Ik met mijn goede vertrouwen in het zonnetje bleef optimistisch, maar de volgende dag schrok ik me rot. Het was buiten wit! Spontaan schoot ik in een winterdepressie, en durfde ik niet meer te schrijven. Ik was even bang dat ik de kracht van mijn eigen schrijfsel onderschatte. Alsof de duivel ermee speelde: ‘Oh, maakt het je niet uit als het wat maarts buit? Dan gooien we er toch een hagelbuitje of veel doorheen?’ Hoezo, ‘daar kan geen maartse bui tegenop’?! Mij zul je zoiets nooit meer horen zeggen, of zien schrijven.
Het schijnt ook dat er extra inkopen zijn gedaan voor Pasen, bij wijze van ‘Pasen is dé nieuwe Kerst’. Kerst maar afschaffen dan? Gezien we toch een witte Pasen hebben gehad, en het met kerst de laatste jaren bijna zomers is geweest. Zetten we de paashaas wel een muts op, nu dan wel een ‘paasmuts’. En natuurlijk een paasboom versieren, en wat dacht je van ‘gezellig met de hele familie gourmetten’? ‘Eerste paasdag bij ons, tweede paasdag bij jullie?’ ‘Nee, nu mag ik Jezus aan het kruis hangen voor het paasbergje(alternatief voor het kerststalletje), jij mocht vorig jaar!’ Straks ga ik nog verlangen naar die warme winter. Absurd. Jakkes.

Gawy rekent af met.. de jeugd van tegenwoordig

2008-03-19T16:32:00.001+01:00

Gawy rekent af met de jeugd van tegenwoordig..

Laatst had ik in een weekend mijn nichtje te logeren. Een lief kind van negen jaar jong. Ik kan ontzettend genieten van kinderen. Ze zijn zo puur, zo ontzettend eerlijk en schaamteloos. Al moet ik zeggen dat het op die leeftijd langzaam begint te verdwijnen. Rond die leeftijd beginnen ze zich te schamen, trekken ze zich aan wat anderen van hun vinden en gaan ze zich aanpassen aan de boze buitenwereld. Het liefst zou ik willen dat mensen dat kinderlijke, eerlijke en pure voor altijd zouden houden. Ik houd ervan.
Mijn nichtje en ik gingen een ijsje eten bij de Mc Donalds. Dat mag, als je bij je tante bent.. We waren daar, en zaten vlakbij een meisje en haar broertje. Het meisje had de leeftijd van mijn nichtje en het broertje was een jaar of vijf. Er was geen papa of mama te bekennen. We eten ons ijsje en het meisje begint tegen mijn nichtje te praten. Ze was een streetdance vriendinnetje. Ook zoiets: Kinderen op die leeftijd hebben vaak ook nog een groter netwerk dan een gemiddelde volwassene. Het meisje vertelde mijn nichtje dat ze gestopt was met streetdance. “Te kinderachtig, ik heb wel wat beters te doen”. Ik was al verbaasd over het feit dat ik geen ouder zag, maar dat streetdance te kinderachtig zou zijn voor een kind van een jaar of negen? Tja.. Het meisje staat op en loopt wat strompelend naar de prullenbak. Ik vraag me af waarom ze zo strompelt, en kijk naar beneden. Tot mijn grote verbazing zie ik dat het meisje loopt op hakken van minimaal 8 cm, waar een gemiddelde stiletto-runner ‘u’ tegen zegt. Bovendien draagt ze een naveltruitje waardoor haar peutervet nog duidelijk zichtbaar is. Het zou me overigens niets verbazen als zij thuis het huishouden runt en dat ze een kinder-stringetje draagt. Word ik nou zo oud? Ben ik met mijn negentien lentes zo ouderwets dat ik verlang naar die goede oude tijd waarin kinderen met poppen speelden, in bomen klommen en zich totaal niet bezig hielden met de opvoeding van een jonger broertje of zusje? Ik kijk naar mijn nichtje en ben blij dat zij nog een vlechtje in haar haren wil en nog wil touwtjespringen.
Mijn gedachten gaan ondertussen toch weer naar het meisje. Zou zij zelf geen kind meer willen zijn? Of komt het door de opvoeding? Zou ik zelf mijn kinderen op zulke hakken laten lopen? Ik maak me toch wat zorgen. Gelukkig word ik niet veel later gerustgesteld. Het meisje draait zich om naar de ballenbak. Ze begint te stralen. Ze schopt haar stiletto’s drie meter de lucht in en jumpt gierend de ballenbak in en heeft plezier als een kind van negen. Mijn dag is weer goed.

Gawy rekent af met.. dik gedoe

2008-03-19T16:31:00.001+01:00

Gawy rekent af met dik gedoe

Afgelopen weekend logeerde mijn nichtje een nachtje bij mij. Altijd een gezellige aangelegenheid, waarbij ik haar naast veel lol, verwennerij en gestoei ook af en toe iets moreels bij wil brengen. De televisie stond aan en er werd een muziekvideo uitgezonden van Mika, met het liedje ‘Big girls, you are beautiful’. Mijn nichtje wist niet wat dat betekende en ik legde haar uit dat de zanger iets zegt als: ‘Stevige meisjes, jullie zijn prachtig’. Tegenwoordig zijn heel veel jonge meisjes ontzettend onzeker over hun uiterlijk. En niet meer alleen de meisjes vanaf een jaar of dertien, maar ook op de leeftijd waarin mijn nichtje zich bevindt (zij is negen) speur ik al onzekerheid. Ik wilde voorkomen dat zij, net als ik, zo onzeker zou worden over haar lichaam. Ik vond dit dus een prima gelegenheid om eens een goed gesprek met haar aan te gaan van vrouw tot vrouw. We vonden de stevige vrouwen in de clip stuk voor stuk prachtig, en ook andere stevige vrouwen vonden we mooi. Dunne mensen waren ook heus mooi, maar niet mooier dan stevigere vrouwen. Zo ging dit ethisch verantwoorde gesprek nog even door en naar mijn idee had ik mijn doel best bereikt. Na dit gesprek aten we een zelfgebakken cakeje en dronken we warme chocolademelk met slagroom. Zonder schuldgevoel. Zelfs ik voelde me beter na onze analyse. We keken tevreden in de spiegel en we concludeerden dat we prachtig waren.
Niet veel later begon mijn nichtje te zingen. “Big girls, you are beautiful”. Bij het woordje ‘you’, wees ze naar míj. Ik vroeg haar wat ze bedoelde met dat wijzen. Ik hoopte dat ze de tekst niet goed begreep en alleen dacht: “Girl, you are beautiful”. Mevrouw was niet gek en zei: “Jij bent ook stevig en mooi!” Ai. Pijnlijk. Ik zei dat ik het lief vond dat ze dat zei, omdat ik haar gedachtegang niet wilde verpesten. Van binnen schold ik haar uit. Hoe durfde ze mij ‘big’ te noemen? Ben ik dan echt zo dik? Moet ik toch maar weer afvallen? In oude patronen vervallen? Ik realiseerde dat ik haar wat had geleerd waar ik zelf nog niet in geloofde. Andere ‘girls’ mogen ‘big’ zijn, en ‘beautiful’, maar ik wil alleen maar dun zijn en ‘beautiful’. De rest van de cakejes mocht mijn nichtje allemaal hebben. Ik heb nog een hoop te leren.

Gawy rekent af met..zinvolle gesprekken

2008-03-19T16:30:00.000+01:00

Gawy rekent af met… zinvolle gesprekken.

Naar mijn mening ben ik geen competente dialogen voerster. Ik houd best van communiceren hoor, maar ik ben niet zo goed in direct met iemand praten. Face to face. Een gezellig gesprek voeren. Een gesprek om een gesprek. Niet persee een gesprek omdat je nodig moet praten. Nee gewoon een gezellig praatje. Ik kan het niet. Misschien wil ik het ook wel gewoon niet, een gezellig praatje. Maar zo nu en dan ontkom je er niet aan.
Beeld je in, een gewone situatie. Op school, tijdens je werk, bij je schoonouders.. Een dialoog als zovelen(DA= de ander, I=ik):
DA: ‘Hoi, hoe gaat het?’
Alsof de ander echt geïnteresseerd is in hoe het met je gaat. Het antwoord moet ‘goed’ zijn, anders is het volgende antwoord ‘o’ en bloedt het ‘gezellige gesprek’ dood.
I: ‘Goed. Met jou?’
Ook een stomme vraag, je wéét namelijk al dat de ander ook iets als ‘goed’ of ‘prima’ gaat zeggen.
DA: ‘Prima! Ga je nog wat leuks doen deze week?’
Heel beleefd om deze vraag te stellen, maar zodra het antwoord gegeven is, vergeet de vragensteller toch wel weer wat ik heb geantwoord. En daarbij: de vragensteller heeft er niks aan om te weten wat voor leuks ik deze week nog ga doen.
I: ‘Ik heb nog veel te doen.. Druk druk druk. Jij?’
DA: ‘Ja, ik ook.’
Ondertussen krijg ik de kriebels overal, weet ik niet meer waar ik moet kijken, zoek ik naar gespreksonderwerpen die er toe doen, krijg ik een rood hoofd en besluit:
I: ‘Ik moet even naar het toilet. Doei!’
DA: ‘Oke, doei!’
Einde gesprek.
Wegsluipend besef ik weer eens dat ik vier minuten heb vergooid met niks. De antwoorden waren net zo voorspelbaar als altijd. Met dit gesprek heb ik weer eens niets bereikt. Ik had in vier minuten heel andere dingen kunnen doen. Deze vier minuten waren uiterst geschikt geweest om twee boterhammen naar binnen te werken. Met pindakaas. Teveel pindakaas. En hagelslag. Bij elkaar. Ik kon deze vier minuten gebruiken om mezelf eens flink naar beneden te ‘denken’. Ontevreden in de spiegel kijkend, twee love-handles in mijn handen houdend en drie tranen wegsnikkend. Vier minuten om kwaad te zijn op de wereld, wat de wereld mij heeft aangedaan. Vier minuten om mezelf eens lekker pijn te doen. Mijn twee boterhammen met pindakaas en hagelslag er weer uit te gooien. Grijpen naar de fles. Of de pillen. Of allebei. Wanhopig een smsje sturen naar de liefde van mijn leven, die mijn liefde maar niet wil beantwoorden. Zwelgen in medelijden. Medelijden met mezelf.
Dat heb ik nu allemaal niet kunnen doen.
DA, dankzij dit zinloze gesprek heb jij mij al dit leed bespaard. Was het toch nog zinvol.

Gawy rekent af met... Leuk

2008-03-19T16:29:00.000+01:00

Soms, als ik in een onzekere bui ben, of gewoon een beetje toe ben aan wat aandacht (dat hebben wij vrouwen regelmatig *stigmatiseer, stigmatiseer*) heb ik wel eens wat bevestiging nodig. Dan ga ik naar iemand toe waarvan ik wat liefde en aandacht kan krijgen, begin ik met mijn ogen te knipperen, zet ik mijn liefste glimlach op en vraag:
‘Wat vind je nou eigenlijk van mij?’ De ander weet dat hij er niet goed aan doet om mij flink de waarheid te vertellen en zegt: ‘Ik vind je een leuke meid.’
Ik kan er niks aan doen, hoe positief dit ook klinkt, hoe de ander zijn best ook doet. Dit Kan Ik Niet Horen!
Waar ik mij zo ongelooflijk zwaar aan kan irriteren is ‘een leuke meid’ zijn. Noem me verwend, noem me een zeikerd, maar in mijn beleving betekent ‘leuk’ namelijk he-le-maal niets.
Leuk kun je namelijk overal invullen. Bijvoorbeeld: ‘Ik heb een ontzettend leuke baan. Ik werk met terminale meervoudig gehandicapte kinderen met psychische problemen. Maar het werk vind ik erg leuk.’ WAT NOU LEUK?! Misschien een beetje een agressieve reactie hoor, maar werken met terminale meervoudig gehandicapte kinderen met psychische problemen is niet leuk. Het is misschien uitdagend, geeft het voldoening, heb je het gevoel dat je iets goeds doet met je leven. Maar het is NIET leuk!
Of deze: ‘Laatst was ik naar een voorstelling van Sara Kroos, erg leuk, hoe ze het deed.’ Dus wat je eigenlijk wilt zeggen; dat het vergelijkbaar is met het werk met opgegeven kinderen? Neem me niet kwalijk, maar dan zou ik als Sara Kroos nooit meer op willen treden. Had nou gezegd dat Sara scherp was, vilein, hard maar ook zoetgevooisd, uitdagend en grappig. Dat dekt de lading.
Is het soms een gebrek aan woordenkennis dat we te pas en te onpas het woord ‘leuk’ in gaan zetten? Let maar eens op hoe vaak je dit woord gebruikt, terwijl er uiteindelijk helemaal niets gezegd is. Ik moet zeggen dat ik mezelf er ook regelmatig op betrap. Nu gebruik ik dit enge woord zoveel mogelijk bij iemand die me niet echt interesseert. Iemand die altijd en alleen het woord wil hebben. Iemand tegen wie je niet te aardig wil zijn, maar toch beleefd bij blijft. Zeg gewoon ‘leuk’, als ze een compliment voor haar nieuwe, vreselijk lelijke, te kleine broek verwacht. Je gesprekspartner zal niet doorhebben dat je te lui was om een passend woord uit te zoeken. Leuk kun je hier namelijk prima inpassen. Leuk is namelijk ook lachwekkend en bijzonder eh.. bijzonder(en dat dekt de lading van de broek ook)
Dus je bent gewaarschuwd. Bij de vraag: ‘Wat vind je nou eigenlijk van mij?’ Wil ik horen dat ik lief ben, intelligent, smaakvol, onhandelbaar, irritant, sexy. Wees duidelijk. Maar noem me niet leuk, want dat vind ik echt niet leuk.. ehh.. nouja, iets anders..

The begin...

2008-03-19T16:23:00.000+01:00

'stirce-sem'
omgekeerd 'mes écrits'
frans voor 'mijn schrijfsels'

Zegt genoeg, lijkt mij..